| Rahajärjestelmämme on
sairas (Blogin ylläpitäjä ei välttämättä ole artikkelin kannanottojen kanssa samaa mieltä) | |
| "Jos amerikkalaiset milloinkaan sallivat yksityisten liikepankkien kontrolloida rahan luontia, pankit ja korporaatiot tulevat riistämään ihmisiltä - ensin inflaation, sitten deflaation kautta kaiken heidän omaisuutensa, kunnes heidän lapsensa kulkevat kodittomina sillä mantereella, jonka heidän isänsä valloittivat." - Thomas Jefferson, Yhdysvaltain 3. presidentti Toimittaja: Riikka Söyring 3.6.2012, Verkkomedia.org Maailmantalous heiluu kiikun kaakun kuieilun partaalla. Euro, jonka piti tuoda vakautta ja hyvin-vointia, roikkuu löysässä hirressä. Euroalueella Espanjassa, Italiassa, Kreikassa Taloussivusto ZeroHedge siteeraa Also Sprach Analyst- taloussivustoa, jonka mukaan myös Kiinassa olisi meneillään pankkiryntäys: "Wuyshanin teollisuusalueella...sellaisten pankkien kuin China Construction Bank, Agricultural Bank of China sekä Industrial and Commercialtä ole välttämät Bank of China´n ulkopuolella jonotetaan, ihmiset haluavat rahansa ulos pankeista". Japani ja Kiina ovat sopineet luopuvansa keskinäisessä kaupankäynnissään dollarin käytöstä. Euroalueen valtioiden 10 vuoden velkakirjat eivät kelpaa sijoittajille, Saksan velkakirjoja lukuun ottamatta. Pankkien ja valtioiden luottoluokituksia lasketaan tukussa. Riskienhallinta on edelleen hakusessa. ´Markkinoiden´ sääntely ja valvonta on tapettu. Pääomapako jatkuu. Pelkästään PIIGS -maista (Portugali, Irlanti, Italia, Espanja ja Kreikka) arvioidaan viimeisten kahden kuukauden aikana poistuneen 200 miljardia euroa - "pelastustoimista" huolimatta. Tai niiden takia? Yhdysvalloissa osakemarkkinoiden arvo putosi biljoona (tuhat miljardia) dollaria toukokuussa. Globaaleilla osakemarkkinoilla arvosta häipyi toinen biljoona. Kaaos vallitsee, ja synnyttää paniikkia.
"Rahakaasu", kuplatalous ja kasvuvaatimukset
Vastauksena kriiseihin, jotka johtuvat pääasiassa holtittomasta luottolaajennuksesta sekä sääntelyn ja valvonnan puutteesta, Euroopan keskuspankki EKP hakkaa tietokoneen näppäimistöt kuumina lisää luottolaajennusta euroalueen konkurssikypsille pankeille, lisää kvantitatiivista kevennystä (QE), toisin sanoen väärentää rahaa, jolla ei ole vastinetta: fiat -rahaa.Vastauksena itse aiheutettuihin kriiseihin Yhdysvallat pumppaa "rahakaasua" kvantitatiivisen kevennyksen muodossa talouteen, toisin sanoen "laajentaa rahakantaa" eli "luo rahaa tyhjästä". mättTalouteen? - Pankeille. Vastauksena itse aiheutettuihin kriiseihin - valtioiden velkakriisiin, pankkikriisiin, taantumaan, tasetaantumaan, luottolamaan, euroalueen maiden yli- ja alijäämien epätasapainoon sekä suurtyöttömyyteen - europäättäjät haluavat lisää samaa, joka kriisit aiheutti: liittovaltiopyrkimyksiä, pankkiunionia, euroalueen laajuisia talletustakauksia, yhteisvastuuta ja yhteisvelkoja, eurobondeja. Euroalueen pysyvää takausrahastoa, Eurooppalaista va(r)kausmekanismia (EVM) ei vielä ole ratifioitu kaikkien jäsenmaiden toimesta, ja siitä huolimatta Euroopan komissio haluaa jo nyt muuttaa sen mandaattia, sisällyttää EVM:n toimintaan mahdollisuuden tukea pankkeja suoraan. Konkurssikypsien pankkien suora rahoittaminen on vallankaappausyritys, yritys sementoida pankkien valta ja ensisijaisuus: mallissa pankeista tulisi yhteensulautuneita valtion kanssa, ja veronmaksajille jäisi "ilo" toimia pankkien selviytymisen takuumiehinä. Malli sallisi pankkien ja sijoittajien olla ottamatta toiminnastaan seuranneita tappioita omalle kontolleen. Kaikki menetykset jäisivät veronmaksajien maksettaviksi samalla kun talouskurivaatimukset ovat ajaneet euroalueen eteläiset reunamaat vakavaan taantumaan ja nostaneet työttömyyden ennätyslukemiin. Kaikkea toimintaa perustellaan tarpeella "saavuttaa markkinoiden luottamus" sekä "estää tartunnan leviäminen". Mutta mikä muukaan on meneillään kuin tartunnan leviäminen? ´Talouden lääkärit´ ja ´asiantuntijat´ ovat tehneet väärän diagnoosin - ja määränneet hoidon sen mukaan. Niinpä vastauksena poliitikkojen ja pankkien sekoiluun ovat lamaan varustautuvat, vähemmän hyväuskoiset kuluttajat siirtäneet kaikkia suuria hankintoja, vähentäneet kulutustaan, ja maksavat pois luottojaan, mikä kasvattaa mahdollisuutta pankkien kaatumiseen ja valtioiden lisävelkaantumiseen, onhan pankkien myyntituote velka. Epäilemättä siis kohta havaitaan "tarve uudelleenpääomittaa pankkeja" valtioiden toimesta Rahajärjestelmämme on sairas Kuplia ja inflaatiota syntyy, koska raha on velkaa. Velka kasvaa kestämättömäksi, koska valtiot ovat luopuneet rahanluontioikeudestaan ja antaneet sen liikepankeille. Yhdysvaltain kolmannen presidentin, Thomas Jeffersonin sanat ""Jos amerikkalaiset milloinkaan sallivat yksityisten liikepankkien kontrolloida rahan luontia, pankit ja korporaatiot tulevat riistämään ihmisiltä - ensin inflaation (velkakuplat), sitten deflaation (taantuma ja lama) kautta kaiken heidän omaisuutensa, kunnes heidän lapsensa kulkevat kodittomina sillä mantereella, jonka heidän isänsä valloittivat." ovat yhä, lähes 300 vuotta myöhemmin, ajankohtaiset. Kyse ei ole siitä, eteivätkö syy-seuraus -suhteet olisi tiedossa. Euroalueenkin katastrofiin johtanutta talouskriisiä tutkinut riippumaton asiantuntijaryhmä FCIC, Financial Crisis Inquiry Commission on julkaissut loppuraportin (662 sivua) sekä yhteenvedon päätelmistään (14 sivua). Harvassa raportissa näkee jo esipuheessa näkee niin jyrkkää lausumaa kuin mitä FCIC:in raportissa on. Heti esipuheessa ilmoitetaan: "Eräät tahot Wall Streetilla ja Washingtonissa, joilla on osuutensa vallitsevan tilanteen syntyyn, saattavat tuntea houkutusta pyyhkiä muistista koko kriisin tapahtumat, tai ehdottaa, ettei kukaan olisi kyennyt kriisiä ennustamaan tai estämään. Tämä raportti pyrkii paljastamaan tosiasiat, identifioimaan vastuulliset, purkamaan myyttejä ja auttamaan kaikkia ymmärtämään kuinka kriisi olisi voitu välttää. Tämä raportti on yritys tallentaa historia, ei uudelleen kirjoittaa sitä - ja estämään historian uudellen kirjoittaminen." Pääasiallisiksi syypäiksi kriisiin FCIC:in asiantuntijat nimeävät kolme tekijää: sääntelyn purkamisen, rahoitusteollisuuden toiminnan valvonnan puutteet sekä rikosten sallimisen de facto (deregulation, desupervision, de facto decriminalization). Tuhon suuruuteen vaikutti suuresti valvontaviranomaisten lepsuilu, poliittisten päättäjien tietämättömyys sekä pankkien rikollinen toiminta. FCIC:in mukaan joka ryhmää ja niiden toimintaa voi kuvata sanoilla "systemaattinen moraalikato". Brittiläisen taloustoimittaja Nicholas Shaxsonin mukaan puolet kaikesta maailmankaupasta kulkee veroparatiisien kautta, eivätkä poliitikot ole saaneet mitään aikaan estääkseen kansainvälistä veronkiertoa. Shaxson arvioi, että pelkästään henkilökohtaista omaisuutta on piilotettu verotussyistä noin 10 biljoonan, eli kymmenen tuhannen miljardin dollarin arvosta. Kun huomioidaan yritysten harjoittama "aggressiivinen verosuunnittelu", kansankielellä verojen välttely, saadaan hieman näppituntumaa siihen, mitkä ovat valtioiden menetykset. Tyhjästä on paha nyhjäistä - valtionkaan. Valtioiden ei tarvitsisi lainata rahaa yksityisiltä liikepankeilta, ne voivat luoda rahaa itse pitkän tähtäyksen investointeihin ja infrastruktuuriin, terveyteen ja muihin perushyvinvoinnin rakenteisiin. Tällä tavoin vältettäisiin koko talouden joutuminen vuorotellen kuplan paisumiseen ja sitä seuraavaan omaisuusarvojen vähenemiseen, konkursseihin, vararikkoihin, velkadeflaatioon, sisäiseen devalvointiin (=työttömyys ja palkkojen jäädyttäminen), leikkauksiin ja supistuksiin. Miksi siis... Euroopan talouskriisiä ei aja eteenpäin markkinoiden paine vyönkiristyksille, vaan pääsyy kriisin syvenemiselle ja pitkittymiselle on eurooppalaisten päättäjien poliittinen agenda, päättelee amerikkalainen taloustieteilijä Mark Weisbrot. Weisbrotin mukaan Euroopan keskuspankki EKP, Euroopan komissio ja kansainvälinen valuuttarahasto IMF ajavat erityisesti heikommissa kriisimaissa pakonomaisesti läpi poliittisia muutoksia, joiden puolesta näiden maiden kansalaiset eivät koskaan äänestäisi. Kriisiä käytetään hyväksi, jotta saataisiin oikeistolaiset talousmuutokset läpi kaikkialla euroalueella. "Työvoiman neuvotteluaseman heikentäminen on osa pitemmän ajan strategiaa, jonka tavoitteena on lakkauttaa hyvinvointivaltio," Weisbrot alleviivaa. Euroopan komission sekä keskuspankki EKP:n haluama pankkiunioni vahvistaisi finanssisektorin valtaa (aiemmin) suvereenien valtioiden yli. Talouskriisiä tutkineen FCIC:in loppupäätelmät ovat yksiselitteiset: globaali talouskriisi oli - ja on - seurausta ihmisten toiminnasta: virhearvioista, tehdyistä päätöksistä ja tekemättä jättämisistä - ja se olisi ollut vältettävissä. Miksi siis poliitikot ajavat pankkiunionia, vastoin kansalaisten tahtoa? Katso tämä! --- Eikö muka tiedetty 15 vuotta sitten... Lue myös: Talouspetoksen sanakirja - totuus markkinoitujen käsitysten takana Lähteet: Reuters: EU calls for eurozone banking union, direct bank recapitalisations Economic Times: Spain cries for help: is Berlin listening? Also Sprach Analyst: There was a bankrun in China just now YLE: Puolet maailmankaupasta kulkee veroparatiisien kautta MTV3: Vaarallisten ideologioiden kannattajat ovat kaapanneet Euroopan talouden 21st Century Business Herald (kiinaksi) Business Insider, Bruce Krasting: Stop believing what these ´experts´ say ZeroHedge: US Debt Soars By $54 Billion Overnight, Closes May At Record $15,770,685,085,364.10 ZeroHedge: Did The SEC Hint At A 7% Market Plunge? Market Oracle, Rudy Avizius: The Disease is our Monetary system FCIC, Financial Crisis Inquiry Commission: Conclusions
Harvard Review: Debt, Deficits and Modern Monetary Theory | |
Tohtori Marx kuvaili yksien harjoittamaa toisten jotensakin kuppaamista siihen tapaan,että ”pääoma on kuollutta työtä, joka vampyyrien lailla elää vain imemällä elävää työtä, ja se elää sitä paremmin, mitä enemmän se sitä imee.”
maanantai 4. kesäkuuta 2012
sunnuntai 3. kesäkuuta 2012
70 luvun piilotettu maailmanvallankumous
maaliskuu 2, 2011
http://tsarbombastic.wordpress.com/2011/03/02/84/
1971. Nixon ja dollarin irrottaminen kultakannasta
Kaikki alkaa vuodesta 1971. USA:n budjetti, lähinnä Vietnamin sodan takia, on ensimmäistä kertaa alijäämäinen koko silloisen vuosisadan aikana. Presidentti Nixon yllättäen päättää irrottaa dollarin kultakannasta, poistaen mahdollisuuden vaihtaa dollarin n. 35 milligrammaan kultaa. Tämä antaa Yhdysvaltain Keskuspankille (pahamaineiselle Federal Reservelle) mahdollisuuden painaa dollareita niin paljon kuin kokee tarpeelliseksi.
Tämän, ja sen myötä vahvistuneen ja mahdollistuneen talouspolitiikan myötä 1960-1970 luvun maailmanlaajuinen talouskasvu laski 3,5 prosentista 2:een vuosina 1970-1980. Josta se jatkoi hiipumista 1980-1990 1,2%:iin, ja 1990 – 2000 viimein 1%:iin. Tämä on se taso jossa se liikkuu myös nykypäivinä.
Aikaisemmin, puoli vuotta ennen salamurhaansa, Kennedy oli ehdottanut vaihtoehtoista muutosta, joka olisi antanut valtiolle oikeuden painaa rahaa. Tällöin liittovaltion ei olisi ollut tarpeen lainata rahaa korkoa vastaan yksityiseltä Federal Reserviltä, kuten tilanne oli ennen vuotta 1913. Artikkelini aiheesta löytyy nimellä "John F. Kennedyn viimeinen käsky: Valtiolle oikeus painaa rahaa."
Kaikki alkaa vuodesta 1971. USA:n budjetti, lähinnä Vietnamin sodan takia, on ensimmäistä kertaa alijäämäinen koko silloisen vuosisadan aikana. Presidentti Nixon yllättäen päättää irrottaa dollarin kultakannasta, poistaen mahdollisuuden vaihtaa dollarin n. 35 milligrammaan kultaa. Tämä antaa Yhdysvaltain Keskuspankille (pahamaineiselle Federal Reservelle) mahdollisuuden painaa dollareita niin paljon kuin kokee tarpeelliseksi.
Tämän, ja sen myötä vahvistuneen ja mahdollistuneen talouspolitiikan myötä 1960-1970 luvun maailmanlaajuinen talouskasvu laski 3,5 prosentista 2:een vuosina 1970-1980. Josta se jatkoi hiipumista 1980-1990 1,2%:iin, ja 1990 – 2000 viimein 1%:iin. Tämä on se taso jossa se liikkuu myös nykypäivinä.
Aikaisemmin, puoli vuotta ennen salamurhaansa, Kennedy oli ehdottanut vaihtoehtoista muutosta, joka olisi antanut valtiolle oikeuden painaa rahaa. Tällöin liittovaltion ei olisi ollut tarpeen lainata rahaa korkoa vastaan yksityiseltä Federal Reserviltä, kuten tilanne oli ennen vuotta 1913. Artikkelini aiheesta löytyy nimellä "John F. Kennedyn viimeinen käsky: Valtiolle oikeus painaa rahaa."
73. Saudi-Arabian varojen dollarisointi ja Chilen vallankaappaus
73 tapahtuu kaksi merkittävää vallankaappausta. Koko maailmantaloutta järkyttänyt OPEC maiden öljykriisi, jolloin öljyn reaalihinta (keltainen käyrä) nousi korkeimmalle tasolle miltei tasan sataan vuoteen.
73 tapahtuu kaksi merkittävää vallankaappausta. Koko maailmantaloutta järkyttänyt OPEC maiden öljykriisi, jolloin öljyn reaalihinta (keltainen käyrä) nousi korkeimmalle tasolle miltei tasan sataan vuoteen.
Öljykriisi 73
Öljykriisin seurauksena Yhdysvallat neuvotteli (käyttäen todennäköisesti sotilaallista painostusta) Saudi-Arabian tallettamaan öljyvaransa dollareina New Yorkilaisiin investointipankkeihin. Nämä rahat lainattiin myöhemmin aikoina puolestaan yli 70lle kehitysmaalle rakennesopeutuslainoina, joiden ehtoihin kuului yhteiskunnalliset uudistukset mm. markkinoiden vapauttaminen maailmankaupalle ja kotimaiselle keskittymiselle. Vain muutama lainanottajamaa hyötyi muutoksista, ja useimmat ovatkin pyrkineet maksamaan sen takaisin niin nopeasti kuin pystyvät. Vielä kuusikymmentäluvulla melko tuntematon valtiollinen velkakriisi levisi kattamaan massiivisen määrän valtioita varallisuuden alapäästä. Korkojen myötä takaisinmaksut ovatkin kerryttäneet noin 50 marshall-ohjelman (Yhdysvaltain rahoittama Euroopan jälleenrakennus) verran varallisuutta kehitysmaista teollisuusmaihin. Vaikka rakennesopeutuslainojen nimike jouduttiin vaihtaa huonon julkisen kuvan takia, molemmat käytännöt, saudidollarit ja yhteiskunnallista rakennemuutosta edellyttävät lainat, jatkuvat yhä.
Toinen merkittävä vallankaappaus oli Chilen, ja koko Etelä-Amerikan, ensimmäisen demokraattisesti valitun vasemmistolaisen päämiehen, Salvador Allenden, salamurha, jonka takana oli Chilen pelästynyt eliitti ja – toivottavasti ei kenenkään yllätykseksi – CIA. Valtaan astunut kenraali Pinochet ja hänen upseeristostaan koostunut hallitus olivat yhdysvaltain suosikkipoikia, ja Chile alkoikin ensimmäisenä toteuttaa ns. "uusliberalistista" politiikkaa, joka perustui säätelemättömiin markkinoihin, etenkin finanssialalla.
Toinen merkittävä vallankaappaus oli Chilen, ja koko Etelä-Amerikan, ensimmäisen demokraattisesti valitun vasemmistolaisen päämiehen, Salvador Allenden, salamurha, jonka takana oli Chilen pelästynyt eliitti ja – toivottavasti ei kenenkään yllätykseksi – CIA. Valtaan astunut kenraali Pinochet ja hänen upseeristostaan koostunut hallitus olivat yhdysvaltain suosikkipoikia, ja Chile alkoikin ensimmäisenä toteuttaa ns. "uusliberalistista" politiikkaa, joka perustui säätelemättömiin markkinoihin, etenkin finanssialalla.
74. Palkat pysähtyvät, tuottavuus jatkaa kasvuaan
Samana, tai seuraavana vuonna, riippuen hieman laskutavasta, palkkojen nousu alkoi hidastua erittäin nopeasti huolimatta jatkuvasta tuottavuuden kasvusta. Alla taulukko joka osoittaa kiistattomasti tämän muutoksen.
Samana, tai seuraavana vuonna, riippuen hieman laskutavasta, palkkojen nousu alkoi hidastua erittäin nopeasti huolimatta jatkuvasta tuottavuuden kasvusta. Alla taulukko joka osoittaa kiistattomasti tämän muutoksen.
75-76. New Yorkin vallankaappaus ja korruption laillistaminen
Vuonna 1975 tapahtui uusi vallankaappaus, mutta tällä kertaa kohde oli Yhdysvaltain rajojen sisällä sillä tuolloin pankkiirit kieltäytyivät lainanlyhennyksestä, ja hämmentyneinä tästä täysin laillisesta, mutta hyvin poikkeuksellisesta toimenpiteestä New Yorkilla ei ollut muuta vaihtoehtoa kuin antaa yhdysvaltain pankkiirien sanella politiikkaansa. New Yorkista muodostui maailman tärkein finanssi (Lontoon ja Hong-Kongin rinnalle) ja kulttuurikaupunki (Pariisin rinnalle.)
Seuraavana vuonna 1976 vallankumouksen aalto levisi räjähdysmäisesti kahden itsenäisen tapahtuman myötä. Ensinäänkin, Yhdysvalloissa sallittiin rajattomat vaalilahjoitukset ja yrityksille sallittiin salaisten poliittisten komiteoiden perustaminen. Esimerkiksi Business Roundtable niminen yhdistys, jonka tavoite oli "antaa yrityksille poliittista valtaa" laajeni niin valtavaksi, että sen jäsenyritykset tuottivat yhdessä puolet koko Yhdysvaltain bruttokansantuotteesta. Business Roundtable yksinään käyttää n. 900 miljoonaa lobbaukseen vuosittain. Poliittisten komiteoiden määrä puolestaan kasvoi vuosina 1974 – 1982 noin 90:stä 1460:een, ja USA:n kauppakamarin jäsenyritysten määrä samassa ajassa 60 000:sta 250 000:een.
79-81. USA:n, Britannian ja Kiinan uudet valtionpäämiehet
Vuosikymmenen viimeisenä vuotena uuden vuosikymmenen ensimmäiseen vuoteen entinen supervalta Britannia, senaikainen supervalta Yhdysvallat ja tuleva supervalta Kiina kaikki kokivat uuden, poikkeuksellisen historiallisen valtionpäämiehen nousun valtaan. Ensimmäiseksi 1979 Britanniassa Konservatiivipuolue voitti vaalit ja Margaret Thatcherista tehtiin pääministeri, vuonna 1980 Deng Xiaoping, joka avasi Kiinan maailmanmarkkinoille ja aloitti Kiinan nousun maailman johtavaksi taloudeksi asettui valtaan syrjäyttämällä Maon lyhytaikaisen seuraajan Hua Guofengin, ja vuonna 1981 Yhdysvaltain presidentin valan vannoi Ronald Reagan.Seuraava vuosikymmen, joka oli noiden kolmen hallitsijan ja heidän liittolaistensa jatkoi koko maailman laajuiselle taantumiselle. Talous hiipui ennestään, ja vuonna 1980 – 1990 kasvulukema oli enää 1,2%, mikä on kolmasosa 60-70 lukuun verrattuna. Tuona aikana yhdysvaltain velkaantuminen kiihtyi nykymittakaavaan, vaikkakin se oli alkanut jo 70-luvulla, kuten alla oleva kuva selvästi osoittaa.
Samaan aikaan kansainvälisen rahoitusalan liikevaihto kasvoi miltei kuusikymmentäkertaiseksi vuoden 83:n 2,3 miljardista vuosituhannen vaihteen 130 miljardiin. Kahdeksankymmentä luvun alussa myös Yhdysvaltain rikkaimpien osuus varallisuudesta lähti kasvuun, ja ylivoimaisesti suurimmin rikastuva luokka oli rikkain 0,1%, siinä missä vuosina 45-60 tulot nousivat sitä nopeammin, mitä pienempituloinen oli kyseessä.
Yhdysvaltain sisäinen kontrolli myös kasvoi, kaikkien onnistuneiden vallankumousten tavoin, ja haluankin päättää kirjoitelman alla olevaan kuvaan, joka kertaa enemmän kuin tuhat sanaa.
lauantai 2. kesäkuuta 2012
مارکس: پول و تضادهای سرمایه داری
ماتیو دفلم ترجمه شایسته مدنی
مارکس در سه اثر آخرش، توجه خاصی به کارکردهای پول در جامعه داشته است. در اولین اثرش به نام "دست نوشته های فلسفی اقتصادی 1844"، مارکس بخشی به نام "قدرت پول در جامعه بورژوا" ارائه کرده است. به نظر او پول بازنمای روابط انتزاعی در مالکیت خصوصی است که از روابط تبادل انسانی تفکیک شده است. پول در راس ازخودبیگانگی انسان است: "به واسطه پول است که می توانم چیزی بخرم، من مالک پول هستم". پول غایت سودمندی است، به محض اینکه مالک آن می شویم قدرت خرید کالا پیدا می کنیم، ولی پول قدرتهای واقعی انسان و طبیعت را به انتزاعات بیگانه شیئی شده در تبادل روابط تبدیل می کند.
رویکرد انسان گرایانه به از خودبیگانگی بیشتر در کار "گروندیسه" مارکس استادانه بیان شده است، در آنجا تحلیل اقتصادی تضادهای درونی سرمایه داری بیان شده است. پول در ارتباط با روابط کار- سرمایه در نظر گرفته شده و تمرکز بیشتر بر دستمزد و رشد سرمایه است تا اینکه بر پول باشد. انباشت معناهای تولید و تبدیل پول به سرمایه باعث شده پول تبدیل به نیروی مستقلی شود که بر روش تولید مسلط است. مارکس تاکید می کند که پول به طور فزاینده ای از روابط اجتماعی تفکیک می شود، در حالیکه پول خود باعث رشد آن روابط بوده است. این عاملی است که مارکس به ویژه در روابط کار- دستمزد تعریف می کند: "به نظر می رسد که سرمایه دار کار کارگران را با پول می خرد". بنابراین پول انعکاس دهنده و شی واره کننده روابط اجتماعی است و این روابط مستقل و بیرون از افرادی هستند که درگیر کار می شوند.
تفکرات مارکس در مورد اقتصاد و سرمایه داری به طور کامل در اثر ماندگارش به نام "سرمایه" بیان شده است. در کارهای اخیر مارکس، هنوز بیان هگلی وجود دارد، مارکس تحلیل اقتصادی جزئی ارائه داده و می گوید که ارزش پول توسط نیروهای تولید و نه توسط شرایط عرضه و تقاضای بازار تعیین شده است. به خصوص در فصلی از کتاب به نام "محصولات و پول"، مارکس به ذکر این نکته می پردازد که برای محصول شدن، یک کالا باید قابل انتقال به شخص بوده و پول است که فاصله این انتقال را ممکن می کند. فصل بعدی کتاب بحث در مورد اهمیت انتقال پول به سرمایه از میان انتقال پول به صورت محصول و برگشت آن به صورت پول است. تغییر از پول به سرمایه در خود پول رخ نمی دهد. در عوض برای اینکه پول به سرمایه تبدیل شود، محصول خاصی باید وجود داشته باشد که در آن مصرف تجسم کار و خالق ارزش است و این می تواند تنها قدرت – کار باشد. این نظریه ارزش کار بر پایه نقد مارکس از بت واره شدن کالا ست و مانند یک باور غیرقابل تردید است که در آن کالاها مانند ارث دارای ارزش هستند.
مارکس می نویسد: "برای یافتن یک تمثیل، باید در نهانی ترین پهنه های جهان دینی منابع خود را بجوئیم. از آن جهان است، تولیدات هوش انسان به صورت اشیائی مستقل، در زندگی ظاهر شده و در روابطی با یکدیگر و نژاد انسانی وارد می شوند. بنابراین چنین جهانی، دنیای با محصولاتی ساخته دستهای انسان است. و این همان چیزی است که من بت وارگی می نامم که خود را به تولیدات کار متصل می کند و به محض اینکه به عنوان محصولات تولید می شوند، از تولید محصولات نیز غیرقابل تفکیک می شوند."
این بت وارگی، آشکارا، از ماتریالیسم تاریخی مارکس پرده برداشت که یک محصول فقط ارزش تبادلی دارد، زیرا بر پایه روابط خاص کار انسانی و تولید ایستاده است.
متناسب با نظریه ارزش مارکس، پول با کار و مفهوم ارزش که برپایه کار و تولیدات آن است پیوند خورده است. برای مارکس، خود پول یک محصول است، محصولی که به شکل انتزاعی بازنمای ارزش دیگر محصولات می باشد. در یک مقیاس جهانی برای ارزش (که کار هم شامل آن است)، پول نماد روش تولید سرمایه دار و روابط اجتماعی سلب مالکیت آن است. برپایه نظریه کار- ارزش است که مارکس نظریه های قدرت- کار و خلق ارزش اضافی و سلب مالکیت کارگر را بنا کرد. نقش محدود ولی خاص که مارکس به پول نسبت می دهد در سلب مالکیت تضادهای سرمایه داری واضح است: تقسیم کار، انباشت سرمایه و تضاد بین بورژوازی و پرولتاریا، و به طور ذاتی روش متناقض تولید سرمایه داری عوامل مرکزی هستند که جامعه صنعتی شده بیان می کند. مطالعه پول برای مارکس تنها مربوط به بخش سرمایه داری است و بیشتر تحلیل به آن برمیگردد.
زیمل و مارکس
یادآوری می کنیم که زیمل در مورد مطالعه اش درباره پول می خواهد ماتریالیسم تاریخی را با نگاهی به روندهای اقتصادی تعدیل کرده و در ضمن مدلی تبیینی که تاثیر زندگی اقتصادی را بر فرهنگ نشان می دهد، حفظ کند. ارتباط زیمل با مارکس در مورد مطالعه پول دارای شباهتها و تفاوتهایی در رویکرد است. از یک طرف برخی از موضوعات کار مارکس دوباره در اشکال دیگر در مطالعه زیمل ظاهر شده است. اول اینکه زمینه ای انقلابی از پول از معاملات ساده پایاپای تا معاملات پیچیده تر و حضور پول به صورت کامل به شکل اسکناس وجود دارد. با اینکه زیمل در دوران حیاتش کار گروندیسه مارکس را ندیده بود، سهوا برخی از موضوعات کلاسیک مارکسیست را مانند چیزوارگی و از خودبیگانگی بازسازی کرده است. پول از نظر زیمل و مارکس خالص ترین شکل شی وارگی دیده شده و به لحاظ فنی، پول عالی ترین واسطه تبادل اقتصادی دنیای مدرن است که همه کیفیت ها را به کمیت تبدیل می کند، افراد را از هستی حقیقی شان بیگانه می کند و شخصیت آنان را به صورت اشکال مالکیت تکه تکه می نماید.
از طرف دیگر، رویکرد زیمل در کتاب "فلسفه پول" در ارجاعات مختلف با تفکر مارکس مغایر است. اصلی ترین تفاوت در رویکرد آنها این است که مارکس روش سرمایه داری را در تولید، مسئول تضادهای دنیای مدرن و صنعتی شدن جامعه می داند در حالیکه برای زیمل اقتصاد پولی باعث غیر شخصی شدن روابط اجتماعی ست. نظریه مارکس با فضای سرمایه داری در تولید و ارتباط آن با پول، کار و سرمایه مرتبط است، در حالیکه زیمل بر توزیع و گردش کالاها متمرکز می شود که در دست ساخت فضای خالق ارزش در تبادل است. کتاب "فلسفه پول" زیمل نقدی اساسی به اقتصاد سیاسی مارکس است، زیرا زیمل در پی گذری عمیق تر از ماتریالیسم تاریخی بوده تا به معناهای متافیزیک و روان شناختی از جلوه های تاریخی متجسم در مورد اشکال اقتصادی برسد. در حالیکه در کار مارکس، پول کارکردهای متفاوتی دارد (سنجش ارزش، واسطه تبادل و معنای انباشت ثروت)، همیشه در مرکز بوده و پول "متضمن کار انتزاعی ست و ارزش پول توسط شرایط تولید تعیین می شود." زیمل با این پول اقتصادی شده بسیار مخالف بوده و پول را در پهنای قلمرو تجربه انسانی قرار می دهد. به نظر زیمل، ارتباط دادن پول تنها به پایه های مادی آن بی ربط بوده و پول بازنمای پدیده اجتماعی به شکل تعاملی انسانی ست. تبادل برای او شکل قاطعی از زیست اجتماعی ست که در آن اقتصاد تنها یکی از اشکال تبادل است. در حالیکه نظریه ارزش مارکس بر پایه روابط تولیدی با موضوع انسان و طبیعت از طریق کار است، زیمل نظریه ای نسبی از ارزش را مطرح می کند و فرض را بر این قرار می دهد که ارزش چیزها براساس قضاوت ذهنی در ارزش گذاری است. بنابراین کالاهایی که بنا بر محدودیت به سختی بدست می آیند برای افراد با ارزش ترند.
تفاوتهای جامعه شناختی فلسفی صوری زیمل که در جستجوی انسانیت جهانی ست و تحلیل تاریخی- اقتصادی متجسم مارکس که در قوانین کلی سرمایه داری قرار دارد، نظریه های ارزش آنها را نمایان می کند. تا آنجا که به بخشهای مسئله ساز پول مربوط می شود (شی وارگی، پاره پارگی) تحیل مارکس خوش بینانه تر است، تحلیل زیمل به جای تاکید بر نقش پول در دنیای خودش، از طبیعت زندگی انسان مشتق شده که نمی تواند منحل شود. همانطور که پول به عنوان یک نماد خالص رشد می کند، از نظر زیمل آزادی در روابط مالکیت پول بوجود آمده و باعث تعهد در تعاملات اجتماعی می شود. برای مارکس این افزایش ظرفیت آزادی و فردگرایی کمتر مسئله ساز است: آزادی برخی می تواند فقط توسط عدم آزادی بسیاری دیگر توجیه شود. با پررنگ کردن این تناقضات رویکردی، نارضایتی زیمل با ایدئولوژی سوسیالیست می تواند قابل تشخیص باشد. برای زیمل سوسیالیسم نمی تواند تمایزات همه افراد را ریشه کن کند بدون اینکه آزادی آنها را از بین ببرد.
منبع:
Deflem, Mathieu,2003, the sociology of the sociology of money, journal of classical sociology
رویکرد انسان گرایانه به از خودبیگانگی بیشتر در کار "گروندیسه" مارکس استادانه بیان شده است، در آنجا تحلیل اقتصادی تضادهای درونی سرمایه داری بیان شده است. پول در ارتباط با روابط کار- سرمایه در نظر گرفته شده و تمرکز بیشتر بر دستمزد و رشد سرمایه است تا اینکه بر پول باشد. انباشت معناهای تولید و تبدیل پول به سرمایه باعث شده پول تبدیل به نیروی مستقلی شود که بر روش تولید مسلط است. مارکس تاکید می کند که پول به طور فزاینده ای از روابط اجتماعی تفکیک می شود، در حالیکه پول خود باعث رشد آن روابط بوده است. این عاملی است که مارکس به ویژه در روابط کار- دستمزد تعریف می کند: "به نظر می رسد که سرمایه دار کار کارگران را با پول می خرد". بنابراین پول انعکاس دهنده و شی واره کننده روابط اجتماعی است و این روابط مستقل و بیرون از افرادی هستند که درگیر کار می شوند.
تفکرات مارکس در مورد اقتصاد و سرمایه داری به طور کامل در اثر ماندگارش به نام "سرمایه" بیان شده است. در کارهای اخیر مارکس، هنوز بیان هگلی وجود دارد، مارکس تحلیل اقتصادی جزئی ارائه داده و می گوید که ارزش پول توسط نیروهای تولید و نه توسط شرایط عرضه و تقاضای بازار تعیین شده است. به خصوص در فصلی از کتاب به نام "محصولات و پول"، مارکس به ذکر این نکته می پردازد که برای محصول شدن، یک کالا باید قابل انتقال به شخص بوده و پول است که فاصله این انتقال را ممکن می کند. فصل بعدی کتاب بحث در مورد اهمیت انتقال پول به سرمایه از میان انتقال پول به صورت محصول و برگشت آن به صورت پول است. تغییر از پول به سرمایه در خود پول رخ نمی دهد. در عوض برای اینکه پول به سرمایه تبدیل شود، محصول خاصی باید وجود داشته باشد که در آن مصرف تجسم کار و خالق ارزش است و این می تواند تنها قدرت – کار باشد. این نظریه ارزش کار بر پایه نقد مارکس از بت واره شدن کالا ست و مانند یک باور غیرقابل تردید است که در آن کالاها مانند ارث دارای ارزش هستند.
مارکس می نویسد: "برای یافتن یک تمثیل، باید در نهانی ترین پهنه های جهان دینی منابع خود را بجوئیم. از آن جهان است، تولیدات هوش انسان به صورت اشیائی مستقل، در زندگی ظاهر شده و در روابطی با یکدیگر و نژاد انسانی وارد می شوند. بنابراین چنین جهانی، دنیای با محصولاتی ساخته دستهای انسان است. و این همان چیزی است که من بت وارگی می نامم که خود را به تولیدات کار متصل می کند و به محض اینکه به عنوان محصولات تولید می شوند، از تولید محصولات نیز غیرقابل تفکیک می شوند."
این بت وارگی، آشکارا، از ماتریالیسم تاریخی مارکس پرده برداشت که یک محصول فقط ارزش تبادلی دارد، زیرا بر پایه روابط خاص کار انسانی و تولید ایستاده است.
متناسب با نظریه ارزش مارکس، پول با کار و مفهوم ارزش که برپایه کار و تولیدات آن است پیوند خورده است. برای مارکس، خود پول یک محصول است، محصولی که به شکل انتزاعی بازنمای ارزش دیگر محصولات می باشد. در یک مقیاس جهانی برای ارزش (که کار هم شامل آن است)، پول نماد روش تولید سرمایه دار و روابط اجتماعی سلب مالکیت آن است. برپایه نظریه کار- ارزش است که مارکس نظریه های قدرت- کار و خلق ارزش اضافی و سلب مالکیت کارگر را بنا کرد. نقش محدود ولی خاص که مارکس به پول نسبت می دهد در سلب مالکیت تضادهای سرمایه داری واضح است: تقسیم کار، انباشت سرمایه و تضاد بین بورژوازی و پرولتاریا، و به طور ذاتی روش متناقض تولید سرمایه داری عوامل مرکزی هستند که جامعه صنعتی شده بیان می کند. مطالعه پول برای مارکس تنها مربوط به بخش سرمایه داری است و بیشتر تحلیل به آن برمیگردد.
زیمل و مارکس
یادآوری می کنیم که زیمل در مورد مطالعه اش درباره پول می خواهد ماتریالیسم تاریخی را با نگاهی به روندهای اقتصادی تعدیل کرده و در ضمن مدلی تبیینی که تاثیر زندگی اقتصادی را بر فرهنگ نشان می دهد، حفظ کند. ارتباط زیمل با مارکس در مورد مطالعه پول دارای شباهتها و تفاوتهایی در رویکرد است. از یک طرف برخی از موضوعات کار مارکس دوباره در اشکال دیگر در مطالعه زیمل ظاهر شده است. اول اینکه زمینه ای انقلابی از پول از معاملات ساده پایاپای تا معاملات پیچیده تر و حضور پول به صورت کامل به شکل اسکناس وجود دارد. با اینکه زیمل در دوران حیاتش کار گروندیسه مارکس را ندیده بود، سهوا برخی از موضوعات کلاسیک مارکسیست را مانند چیزوارگی و از خودبیگانگی بازسازی کرده است. پول از نظر زیمل و مارکس خالص ترین شکل شی وارگی دیده شده و به لحاظ فنی، پول عالی ترین واسطه تبادل اقتصادی دنیای مدرن است که همه کیفیت ها را به کمیت تبدیل می کند، افراد را از هستی حقیقی شان بیگانه می کند و شخصیت آنان را به صورت اشکال مالکیت تکه تکه می نماید.
از طرف دیگر، رویکرد زیمل در کتاب "فلسفه پول" در ارجاعات مختلف با تفکر مارکس مغایر است. اصلی ترین تفاوت در رویکرد آنها این است که مارکس روش سرمایه داری را در تولید، مسئول تضادهای دنیای مدرن و صنعتی شدن جامعه می داند در حالیکه برای زیمل اقتصاد پولی باعث غیر شخصی شدن روابط اجتماعی ست. نظریه مارکس با فضای سرمایه داری در تولید و ارتباط آن با پول، کار و سرمایه مرتبط است، در حالیکه زیمل بر توزیع و گردش کالاها متمرکز می شود که در دست ساخت فضای خالق ارزش در تبادل است. کتاب "فلسفه پول" زیمل نقدی اساسی به اقتصاد سیاسی مارکس است، زیرا زیمل در پی گذری عمیق تر از ماتریالیسم تاریخی بوده تا به معناهای متافیزیک و روان شناختی از جلوه های تاریخی متجسم در مورد اشکال اقتصادی برسد. در حالیکه در کار مارکس، پول کارکردهای متفاوتی دارد (سنجش ارزش، واسطه تبادل و معنای انباشت ثروت)، همیشه در مرکز بوده و پول "متضمن کار انتزاعی ست و ارزش پول توسط شرایط تولید تعیین می شود." زیمل با این پول اقتصادی شده بسیار مخالف بوده و پول را در پهنای قلمرو تجربه انسانی قرار می دهد. به نظر زیمل، ارتباط دادن پول تنها به پایه های مادی آن بی ربط بوده و پول بازنمای پدیده اجتماعی به شکل تعاملی انسانی ست. تبادل برای او شکل قاطعی از زیست اجتماعی ست که در آن اقتصاد تنها یکی از اشکال تبادل است. در حالیکه نظریه ارزش مارکس بر پایه روابط تولیدی با موضوع انسان و طبیعت از طریق کار است، زیمل نظریه ای نسبی از ارزش را مطرح می کند و فرض را بر این قرار می دهد که ارزش چیزها براساس قضاوت ذهنی در ارزش گذاری است. بنابراین کالاهایی که بنا بر محدودیت به سختی بدست می آیند برای افراد با ارزش ترند.
تفاوتهای جامعه شناختی فلسفی صوری زیمل که در جستجوی انسانیت جهانی ست و تحلیل تاریخی- اقتصادی متجسم مارکس که در قوانین کلی سرمایه داری قرار دارد، نظریه های ارزش آنها را نمایان می کند. تا آنجا که به بخشهای مسئله ساز پول مربوط می شود (شی وارگی، پاره پارگی) تحیل مارکس خوش بینانه تر است، تحلیل زیمل به جای تاکید بر نقش پول در دنیای خودش، از طبیعت زندگی انسان مشتق شده که نمی تواند منحل شود. همانطور که پول به عنوان یک نماد خالص رشد می کند، از نظر زیمل آزادی در روابط مالکیت پول بوجود آمده و باعث تعهد در تعاملات اجتماعی می شود. برای مارکس این افزایش ظرفیت آزادی و فردگرایی کمتر مسئله ساز است: آزادی برخی می تواند فقط توسط عدم آزادی بسیاری دیگر توجیه شود. با پررنگ کردن این تناقضات رویکردی، نارضایتی زیمل با ایدئولوژی سوسیالیست می تواند قابل تشخیص باشد. برای زیمل سوسیالیسم نمی تواند تمایزات همه افراد را ریشه کن کند بدون اینکه آزادی آنها را از بین ببرد.
منبع:
Deflem, Mathieu,2003, the sociology of the sociology of money, journal of classical sociology
نگاهی به کتاب "فلسفه پول" اثر جورج زیمل
http://www.anthropology.ir/node/12709
http://www.anthropology.ir/node/12709
Tilaa:
Blogitekstit (Atom)