2012 Revolution - World Awakening (2011 Full Documentary)

Krugman, Keynes – ja EU

Kolumni Takavuosien talousnobelisti Paul Krugman ihmettelee tuoreessa kirjassaan, miksi maailmantalouden taantumaa ei ole hoidettu oikein.

Vesa Varhee

18.7.2012

Huhtikuun lopussa ilmestynyt taloustieteilijä Paul Krugman End This Depression Now! -kirja tarjoaa paitsi talouskriisin tiiviin historian ja katsauksen sen syihin myös oppaan ylös alhosta.
Samalla professori ihmettelee, miksi taloushistoriasta ei ole otettu paremmin oppia. Eurooppalaiselle lukijalle kirja tarjoaa oppaan Yhdysvaltojen poliittisen järjestelmän käytäntöihin ja antaa esimerkkejä siitä, miten lyhytaikainen poliittinen etu jättää kansakunnan pitkän aikavälin tarpeet toissijaisiksi.
Osansa saa myös media. Krugmanin mukaan media pyrkii liian hanakasti tarjoamaan tilaa kaikille näkemyksille, riippumatta siitä, miten relevantteja ne ovat.
– Tasapuolisuuden nimissä media varmaan kysyisi tähtitieteestä näkemystä myös maan litteyteen ja astrologiaan uskovilta, professori kärjistää.
Teos ei tuo paljoakaan uutta Krugmanin kolumneja sanomalehti The New York Timesistä lukeneille. Se kuitenkin sitoo vuosien kolumnit, ja niistä käydyn keskustelun, johdonmukaiseksi esitykseksi.

Keynes,
Keynes, Keynes

Krugmanin perusteema löytyy suoraan kirjasta, jonka taloustieteilijä John Maynard Keynes kirjoitti 1930-luvun maailmanlaman aikaan.
Keynesin Työllisyys, korko ja raha -kirjassa tekemä oivallus koski häiriötilannetta, jossa talouden kokonaiskysyntä ei riitä työllistämään kaikkea tarjolla olevaa työvoimaa. Teollisuus pyörii vajaalla teholla, koska tuotanto ei käy kaupaksi, ja uuteen tuotantoon ei – samasta syystä – investoida.
1930-luvun taantuman perussyy oli – raskaasti yksinkertaistettuna – 1920-luvun nousukausi. Ensimmäisen maailmansodan, Itävalta-Unkarin hajoamisen ja Venäjän vallankumousten aiheuttamat muutokset Euroopan taloudessa loivat tuotannolle kysyntää, jota täyttämään sodista kotiutuvat veteraanit riensivät.
Etenkin Yhdysvalloissa, mutta myös talouden tuolloisessa suurvallassa Britanniassa, tuotanto kiihtyi ja kiehahti yli, kuten Wall Streetillä vuonna 1929. Pörssiromahdus ei kuitenkaan ollut taantuman syy vaan oire. Itse taantuman laukaisi itävaltalaisen Creditanstalt-pankin kaatuminen itäisen Euroopan uusista pikkuvaltioista syntyneisiin luottotappioihin vuonna 1932.
Creditanstalt aiheutti pankkijärjestelmään laajenevan tappioiden vyöryn, joka kiristi luotonantoa ja lisäsi yleistä epävarmuutta. Yksityisen sektorin investoinnit ja kulutus heikkenivät voimakkaasti, ja pääoman niukkuus nosti korkotasoa. Keynes esitti, että yksityisen kulutuksen ja investointien heikentyessä valtioiden tulisi lisätä julkisen sektorin toimintaa.
Keynes vertasi julkisen kysynnän lisäystä auton akulle annettuun virtasysäykseen, joka auttaisi moottorin käyntiin. Julkisen kysynnän lisäykset tulisi kuitenkin jättää tilapäisiksi. Talouden suhdannevaihteluita tulisi ohjata pääasiassa korkotasoa muuttelemalla, Keynes arvioi. Keynes ei kuitenkaan ollut suuren julkisen sektorin apostoli: elämänsä loppuvuosina hän pohti, olisiko julkisen sektorin optimikoko lähempänä 25 vai 30 prosenttia kansantaloudesta.
– Kaiken kaikkiaan kyse on magneetto-ongelmasta, eikä viasta itse moottorissa, Keynes kiteytti.
Krugman tarjoaa Keynesin esittelemää lääkettä maailmantalouden nykyongelmiin, jotka johtuvat liian pitkään ja liian kevyenä jatkuneen rahapolitiikan tuloksena talouteen syntyneistä vääristymistä.
Kevyellä rahapolitiikalla torjuttiin alun perin Venäjän vuoden 1998 maksuhäiriön jälkeen uhannutta luottolamaa. Liian pitkään jatkuttuaan se kuitenkin johti vuosituhannen vaihteen teknokuplaan ja vuodesta 2004 eteenpäin kuplaan ennen kaikkea kiinteistöissä. Talous kasvoi kestämättömän nopeasti ja ajoi itsensä henkihieveriin – hieman kuin liian löyhien ohjasten laukkaan innostama hevonen.
Rivien välistä voi löytää kritiikkiä Alan Greenspanin haluttomuudelle nostaa ohjauskorkotasoa ajoissa. Kun epäonnistuneet sijoitukset ja suuret velat painavat sekä yritysten investointeja että kotitalouksien kulutusta, jää talouden kokonaiskysyntä vahingollisen niukaksi. Siksi Krugman peräänkuuluttaa julkista sektoria kuluttamaan enemmän.

Politiikkaa ja
harhaluuloja

Krugman suomii koko esityksensä ajan Yhdysvaltojen republikaanipuolueen toimintaa. Hän muistuttaa, että Ronald Reaganin presidenttikaudella valtion osuus taloudesta oli selvästi suurempi kuin Bill Clintonin kaudella. Reaganin kaudella vaje ei kuitenkaan haitannut ainakaan republikaaneja.
Armoa eivät myöskään saa lainamarkkinoiden tuomiota pelkäävät, jotka pelottelevat Yhdysvaltojen korkotason nousevan, mikäli liittovaltion menoja ei välittömästi leikata.
– Markkinareaktiot osoittavat, että Yhdysvaltojen velanhoitokykyyn luotetaan, Krugman muistuttaa.
– Sitä paitsi menoleikkaukset eivät ole tasapainottaneet niitä toteuttaneiden osavaltioiden, kuten Kalifornian, taloutta. Epävarmoina aikoina ihmiset ostavat pullotettua vettä ja liittovaltion velkasitoumuksia, Krugman totesi Nobel-palkintonsa yhteydessä järjestetyssä lehdistötilaisuudessa.

Professori ihmetteleekin, miksi vakavilta kuulostavat taloustieteilijät ovat – vastoin parempaa tietoaan ja historian todistusaineistoja – ajautuneet tukemaan republikaanien poliittisten tavoitteiden mukaisia linjauksia.
Krugman ei kuitenkaan välttämättä ole aivan täysin tukevalla pohjalla. Jonain päivänä hän saattaa herätä huomaamaan, että Kiina, Japani ja OPEC-öljyntuottajamaat eivät olekaan ostaneet liittovaltion velkasitoumuksia entiseen malliin tai että Japanin eläkerahastot alkavat väestön ikääntyessä vaatia rahojaan takaisin.
Hän on kuitenkin täysin oikeassa siinä, että esimerkiksi Yhdysvaltojen infrastruktuurin kohentaminen antaisi – 1930-luvun malliin – tilapäisiä julkisia töitä joiden tuloksena syntyisi myös verotuloja niiden kustannusten kattamiseen. 

Euroopan
erityispulma

Euroalueen erityisongelmana Krugman pitää eurojärjestelmän hajanaisuutta ja siitä syntyneitä väärinkäsityksiä. Hänen mukaansa markkinat ajoivat metsään kuvitellessaan, että yhteinen valuutta tekisi Kreikasta samanarvoisen luottoriskin kuin Saksasta tai Hollannista.
Hän muistuttaa, että Yhdysvaltojen liittovaltiorakenne pelasti Floridan Espanjan kaltaiselta kriisiltä: asuntokuplan puhkeaminen ei vaarantanut Floridan väestön eläkkeitä. Liittovaltio on voinut suoraan tukea Floridaa ja Kaliforniaa eri tavoin sekä antaa niille aikaa uudistaa rakenteitaan.
Euroopassa vastaavaa roolia on – pakon edessä ja mutkien kautta – hoitanut Euroopan keskuspankki (EKP). EKP on saanut jonkin verran sivustatukea myös Euroopan unionin (EU) komissiolta. Krugmanin mukaan euroalue tarvitsee toimiakseen liittovaltion ja ylikansallisia elimiä, kuten jo kehitteillä oleva pankkivalvontaviraston.
Kukaan uudelleenvalintaa tavoitteleva poliitikko ei nykyoloissa kuitenkaan sano "l-sanaa". Rohkeimmat puhuvat tiivistyvästä yhteistyöstä. Historiasta voi kuitenkin – jälleen kerran – löytää rohkaisevan esimerkin.
Saksa oli Napoleonin sotien jälkeen runsaan 30 osavaltion tilkkutäkki. Osa valtioista kulki Itävalta-Unkarin, osa Preussin talutusnuorassa ja osa kokonaan omillaan. Sata vuotta myöhemmin Saksa oli Manner-Euroopan kiistaton supervalta ja maailmanluokan tekijä.
Saksan tie suuruuteen alkoi 1830-luvulla, kun Pohjois-Saksan tulliliitto koottiin Preussin johdolla yhtenäiseksi talousalueeksi. Talous tehostui, tuotanto kasvoi ja Preussi voimistui.
Preussi löi Itävallan nopeassa sodassa vuonna 1866 ja jäi Main-joen pohjoispuolen kiistattomaksi johtajaksi. Tulliliitosta tehtiin Pohjois-Saksan liittovaltio. Etelään jäivät Baden, Württemberg ja Baijeri, jotka katolisina vierastivat Preussin ylivaltapyrkimystä. Etenkin Baijeri uskoi pärjäävänsä yksinkin.
Vuoden 1866 sotaa vastaisi nyky-Euroopassa ehkä Saksan päätös olla lähettämättä joukkoja Irakiin vuonna 2003. Se kertoi Yhdysvalloille Saksan ja EU:n haluavan päättää asioista ilman ulkopuolista veljellistä ohjausta.
Preussi muuttui Saksan keisarikunnaksi vuonna 1870 Ranskaa vastaan käydyn sodan jälkeen. Sota sai myös Etelä-Saksan valtiot liittymään yhteiseen liitovaltioon, joka on edelleen voimissaan muutamia rajamuutoksia lukuun ottamatta.
Nykyisessä EU:ssa Saksan ylivaltaa vierastaa eniten Ranska. Ranska kuvittelee olevansa Saksan kanssa tasaveroisessa asemassa. Talouden kriisi ja etenkin Ranskan valtiontalouden tila saattavat kuitenkin avata tien liittovaltiorakenteille sekä nykyistä liittoa tehokkaampaan ja määrätietoisempaan toimintaan pystyvälle Euroopalle.
Muussa tapauksessa riski siitä, että kohtalaisesti toiminut talousalue murenee hitaasti osiinsa ja jää suurempien pelureiden vaihtorahaksi, voimistuu edelleen – Yhdysvaltojen ja Kiinan eduksi.
Yhdysvaltojen tunnuslause on E pluribus unum – monesta yhdeksi. EU:n olisi syytä alkaa pohtia, miten se olisi sovellettavissa paikallisesti etenkin Yhdysvaltojen ja mantereen välillä tasapainoilevaan Britanniaan. Muuten edessä saattaa olla pakko opetella, mitä divide et impera (hajota ja hallitse) on kiinaksi.
Toistaiseksi kriisin hoito antaa syytä optimismiin. Tarpeen vaatiessa päätöksiin on ehdottomasti kyetty. Vaikka eteneminen on ollut tuskallisen hidasta ja poukkoilevaa, muutokset saattavat tapahtua nopeastikin. Esimerkiksi ranskalaisten pankkien tulevia tulosilmoituksia kannattaa seurata etenkin luottotappioiden ja sijoitusriskien osalta.

آنکه از گرانی و تحریم می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است

آنکه از گرانی و تحریم می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است

بسیاری از ایرانیان داخل و خارج کشور، تصور درست و تحلیلی از شرایط اقتصادی پیش‌روی ایران ندارند. به قول برتولت برشت:‌ "آنکه می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است". تراژدی را به کمدی تبدیل می‌کنیم. از تجاوز در زندان‌ها، طنز می‌سازیم. از بطری نوشابه و کهریزک طنز می‌سازیم. از گرانی و کمیاب شدن مرغ طنز می‌سازیم. از گشت‌ارشاد طنز می‌سازیم. گرانی ارز و سکه به سرگرمی خنده‌داری تبدیل شده.. این‌روزها همه می‌خندیم. به هم و با هم می‌خندیم. اما اتفاقی که باید بیفتند این است که باید گریه کرد. به این مسخ شده‌گی. به این بی عملی.

تصور من این است که همیشه وضعیت به صورت طنز ادامه نخواهد داشت. نمی‌توانیم برای همیشه سفسطه کنیم. تقصیر را به گردن دیگری بیندازیم و خودمان را بری از تقصیر بدانیم. نمی‌توانیم برای همیشه فرافکنی کنیم. بلاخره یک‌جایی.. یک‌روزی.. گیر می‌کنیم و پتک واقعیت می‌خورد توی سرمان. آن‌وقت می‌گردیم سراغ مرهم روی زخم. خنده‌هایمان زهرمارمان می‌شود.

تجربه‌های مشابه‌ای در سایر کشورها بوده که ما را به این قطعیت برساند که تافته جدا بافته نیستم و وضعیت می‌تواند بسیار وخیم‌تر از شرایط حالا باشد. کافی‌ست نگاهی به تاریخ چند دهه اخیر کشورهایی مثل برزیل و زیمبابوه و مجارستان و یا آلمان بعد از جنگ دوم جهانی بیندازیم تا ببینیم چگونه فروپاشی اقتصاد یک کشور می‌تواند ذلت و فلاکت را برای جامعه به ارمغان بیاورد. نگاهی به تصاویر جاروکردن اسکانس‌ها در پیاده‌روهای مجارستان بیندازید. نگاهی به تصاویر سوزاندن و ریختن اسکناس‌ها در بخاری در آلمان بیندازید. نگاهی به حمل اسکناس‌های چند ده بسته‌ای در زیمبابوه برای خرید یک قرص نان بیندازید و تاریخ بیست سال گذشته برزیل را بخوانید و افت بیش از یک تریلیونی ارزش پول این کشور را بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۷ بخوانید. آن وقت است که خنده روی لب‌هایمان می‌ماسد و چشمه طنزگویی‌مان خشک می‌شود.

وضعیت امروز ایران، اتفاقات چند هفته اخیر بازار معاملات بورس و ارز و طلا، گران شدن هر روزه مواد خوراکی، اعتراض و اعتصاب روز گذشته بازار تهران، تنها نشانه‌هایی از باز شدن دمل چرکین اقتصاد ایران است که نشانه تاثیر موفق تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی بوده. موفقیت تحریم‌ها حقیقتی انکار نشدنی است.

باید از تحریم‌ها دفاع کرد. باید به شدیدتر شدن تحریم‌ها کمک کرد. اما این تمام هدف نیست. قرار نیست هشتاد میلیون مردم را در وضعیت «هایپر اینفلیشن» رها کنیم. وظیفه‌ای که این‌روزها به عهده ما، فعالان سیاسی و موافقان تحریم‌هاست، این است که مردم را از عواقب تحریم مطلع کنیم. نشستن و نگاه‌کردن به طنز و خنده مردمی که عاجزاند از تحلیل وقایع، کار درستی نیست. باید نتیجه مشخص و درستی گرفت از تحریم‌ها. آگاهی‌رسانی کرد. تاریخ کشورهایی که وضعیت مشابه ایران را داشتند بازخوانی کرد و به تصویر کشید. باید خبر هولناک را به گوش مردم رساند. آن‌وقت است که دیگر کسی نمی‌خندد. یاد قلیان چاق کردن وسط اعتصاب و اعتراض نمیفتد! به خیابان آمدنش هدف‌مند می‌شود و تا رسیدن به نتیجه در خیابان می‌ماند.

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (2)

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (5)

دایرة المعارف مارکسیستی بحران
جوانان کارگری ـ سوسیالیستی آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین

پیشگفتار

• حداقل از اواخر سال 2008، واژه «بحران» ورد همه زبان ها ست.
• رسانه های بورژوائی مدارک مستند راجع به بحران اقتصادی جهانی سال های 1929 را از گورها بیرون می کشند وحکومت ها مبالغ نجومی غیرقابل تصوری را به بخش مالی اقتصاد پمپاژ می کنند.

• راستی بحران چگونه پدید می آید؟

• کدامین مکانیسم، کدامین ساز و کار در پشت سر بحران در کار است؟

• نگارندگان دایرة المعارف مارکسیستی بحران به دنبال پاسخ به پرسش هائی از این قبیل بوده اند.

• ما این دایرة المعارف مختصر و موجز را خواندنی یافتیم و برای خوانندگان خود عرضه می کنیم «تا چه قبول افتد و چه در نظر آید!»

1
بحران اقتصادی

• بحران های اقتصادی ظاهرا سرنوشت انسان اند.
• قحطی و گرسنگی همیشه بوده است.
• در تورات ـ حتی ـ از تعویض قحطی و گرسنگی هفت ساله با فراوانی و وفور هفت ساله سخن در میان است.

• آیا یهودیان و مصریان باستان نیز دست به گریبان بحران اقتصادی بوده اند؟

• اگر چنین است، چرا صدراعظم معظم آلمان فراموش کرد تا به تقلید از فراعنه انبارهای غله را به موقع از غله پر کند؟

2
منشاء بحران ها چیست؟

• این پرسش حاکی از آن است که ما با دو چیز متفاوت سر و کار داریم:
• انسان ها در ایام باستان و در همه دوران های ماقبل سرمایه داری گرسنگی می کشیدند، اگر شرایط و حوادث ناگوار طبیعی غله آنها را فنا می ساخت.
• یعنی اگر میزان تولید مایحتاج مردم کاهش می یافت.

• امروزه اما بدی آب و هوا و یا یورش حشرات ـ حداقل در کشورهای صنعتی ـ نمی تواند موجب گرسنگی و قحطی شود.
• علت بحران ها امروزه این نیست که «کمتر تولید می شود!»
• علت بحران ها امروزه این است که «بیش از حد تولید می شود!»

• مسئله اکنون خالی بودن انبارها از غله نیست.
• مسئله اکنون لبریز بودن انبارها از غله است!

• صاحبان کارخانجات تولیدی برای کالای خود مشتری نمی یابند.
• عرضه بیش از حد موجب تنزل قیمت ها می شود.
• کارخانه ها تولید را متوقف می کنند و ورشکست می شوند.
• کاهش تولید و یا توقف تولید در کارخانه ها سبب می شود که مولدین و آورندگان مواد اولیه نیز تولید خود را کاهش دهند و یا متوقف سازند.
• کارگران و کارمندان کارخانه ها و شرکت ها بدین طریق بیکار می شوند.
• به سبب بیکاری ممر درآمد خود را از دست می دهند.
• با کاهش درآمد، قدرت خرید آنها کاهش می یابد.

• سیکل ابلیسی عجیبی بکار می افتد که ظاهرا راه خروجی از آن متصور نیست.

• بحران کاپیتالیستی مسئله ضد و نقیض و پارادوکسی است:
• انسان ها به سبب وفور بیش از حد نعمات مادی دچار فقر و ذلت می شوند.
• توده بیشمار بیکاران در گوشه خیابان ها می ایستند، زیرا ماشین های کارخانه ها از کار ایستاده اند.
• فقر توده ها به سبب وفور کالاها ست!

• می شد تصور کرد که حل این مسئله آسان است:
• اگر انبارها از غله لبریزند و توده های بیشمار مردم گرسنه و بی چیز، چرا در انبارها را به روی مردم باز نمی کنند و مواد اضافی را میان آنها قسمت نمی کنند؟

• اگر ماشین ها در کارخانه ها از کار ایستاده اند و توده های بیکار در گوشه خیابان ها، چرا در کارخانه ها را به روی بیکاران باز نمی کنند، تا ماشین ها را بکار اندازند و مایحتاج مردم را تولید کنند؟
•
• اگر تقاضا اندک است و قدرت خرید مردم پائین، چرا دستمزدها را افزایش نمی دهند، تا قدرت خرید کارگران بالاتر رود و مسئله حل شود؟

• پاسخ همه این پرسش ها ساده است و کوتاه است:
• برای اینکه ما در کاپیتالیسم بسر می بریم.

• برای اینکه هدف تولید کاپیتالیستی نه تأمین مایحتاج مردم، بلکه تحصیل هر چه فزونتر سود است!
• تولیدی که سودآور نباشد، بلافاصله متوقف می شود، بی اعتنا بر اینکه به فراورده تولیدی احتیاج هست و یا نیست!ادامه دارد

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (2)

مختصری راجع به سازمان
جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان

• جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان، سازمان خودسازمانیافته ای از دانش آموزان، کارآموزان، کارگران جوان و دانشجویان دختر و پسر است که در آلمان زندگی می کنند، صرفنظر از ملیت و شناسنامه شان.

• ما برای جهانی فارغ از استثمار و راسیسم مبارزه می کنیم.
• ما برای جهانی مبارزه می کنیم که در آن نه کنسرن ها و رئیسان و مدیران، بلکه انسان ها تصمیمگیر باشند.

• سوسیالیسم آلترناتیوی است که ما در راهش مبارزه می کنیم.

• از راه اصلاح مناسبات موجود نمی توان به این آلترناتیو دست یافت.
• برای نیل به این آلترناتیو باید با سیستم حاکم، یعنی با کاپیتالیسم قطع رابطه کرد.
• گسست با سیستم حاکم برای بهسازی شرایط زندگی، برای برقراری جامعه سوسیالیستی ضرورت بی چون و چرا دارد.

• ما به همین دلیل سازمان ضد کاپیتالیستی و انقلابی جوانان هستیم.

• اگر کسی قصد تغییر چیزی را دارد، باید دست به کار شود!
• اما اگر او به تنهائی مبارزه کند و یا به شرکت در اقدامات خود به خودی قناعت ورزد، نمی تواند بر ضد طبقه حاکم کاری کارساز انجام دهد.

• طبقه حاکم دستگاه دولتی بزرگی در اختیار دارد و هر وقت خواست می تواند آن را به خدمت گیرد.
• طبقه حاکم به خوبی سازمان یافته است.

• از این رو ست که ما هم باید سازمان بیابیم تا بتوانیم به عمل مشترک و متحد دست زنیم.

• ما در سراسر آلمان در سازمان «جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان» متحد گشته ایم، زیرا ما نه به تنهائی، بلکه متحد با هم قصد نیل به آماج خود را داریم.

دایرة المعارف مارکسیستی بحران

جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین

3
راه های خروج از بحران

• برای خروج از بحران چه راه هائی وجود دراد؟

• برای خروج از بحران، اصولا دو راه وجود دارد:

I
راه کاپیتالیستی خروج از بحران

• راه کاپیتالیستی خروج از بحران از به اصطلاح پاکسازی بازار می گذرد.
• برای پاکسازی بازار باید اقدامات زیر انجام گیرد:

1

• نابود سازی کالاهای «مازاد»

2

• نابود سازی وسایل تولید و کارخانجات «مازاد»

3

• و چه بسا نابود سازی انسان های «مازاد»، یا از طرق اقتصادی و یا مؤثرتر، از طریق جنگ افروزی.

• وقتی که به قدر کافی کالا و کارخانه و انسان نابود شد، آنگاه بازار برای کسانی که از نابودی جان سالم بدر برده اند، تا بحران بعدی تطهیر خواهد شد.

II
راه سوسیالیستی خروج از بحران

• راه سوسیالیستی خروج از بحران عبارت است از پایان دادن به تولید بخاطر سود و شروع به تولید بخاطر انسان ها.
• در حال حاضر برای راه سوسیالیستی خروج از بحران، در آلمان، لوبی وجود ندارد.

• (لوبی به سالن دلباز در پارلمان های انگلیس و آمریکا و غیره اطلاق می شود که محل ملاقات نمایندگان مجلس با انتخاب کنندگان و گروه های ذینفع است. مترجم)

• خیلی ها همچنان بر این باورند که تنها شیوه تولید بخاطر سود سرمایه داران می تواند به تشکیل جامعه مرفه منجر شود.
• عقیده ای که حتی مؤلفین کتب مقدس را از خنده روده بر می کند!
ادامه دارد
دایرة المعارف مارکسیستی بحران

جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین

فصل سوم
آمار بیکاری

• هر ماه یکبار، اداره کاریابی آلمان تعداد بیکاران کشور را رسما اعلام می کند.
• آمار رسمی ابزاری است برای نشان دادن شیوه نگرش رسمی ـ حکومتی بازار کار است.

1
آمار بیکاری و واقعیت (رئالیته)

• در سپتامبر سال 2009 در آلمان رسما 3.5 میلیون نفر بیکار بودند.

• اقتصاددانان متمایل به سندیکاهای کارگری اما از ارقام دیگری پرده برمی دارند.

• گروه پژوهشی سیاست اقتصادی آلترناتیو که مجمعی از علمای اقتصادی است، تعدا بیکاران را حداقل 5.6 میلیون نفر تخمین می زند.

• رژیم های مختلف آلمان از دموکرات ـ مسیحی تا سوسیال ـ دموکرات، شیوه ی شمارش تعداد بیکاران را طی سال های گذشته دستکاری و «اصلاح» کرده اند و با حوایج سیاسی خود دمساز.
• در نتیجه این «اصلاحات» بخش اعظم بیکاران از قلم می افتند.

• برای مثال افراد زیر بیکار قلمداد نمی شوند:

1

• همه کسانی که با مزد ساعتی یک یورو کار می کنند.

2

• همه کسانی که در دوره به اصلاح «کسب تخصص» شرکت می ورزند.

3

• کسانی که به کارهای کوتاهمدت مشغولند.

4

• کسانی که قبل از موقع مقر بازنشسته شده اند.

5

• کسانی که نمی توان برای آنها «دنبال کار گشت.»

6

• کسانی که کارآموزان دائم نامیده می شوند.

7

• کسانی که به پرستاری از نزدیکان خویش مشغولند.

8

• بیماران

9

• کسانی که از مزایای «کمک بیکاری» برخوردار نیستند.

10

• کسانی که بدلیل دلسردی نسبت به پیدا کردن کار و یا بدلیل بدرفتاری کارکنان اداره کاریابی خود را بیکار ثبت نکرده اند.

11

• کسانی که از زور بیکاری به خانه داری روی می آورند.

12

• پناهنده ها که در هر حال اجازه کار ندارند.

2

آمار بیکاری برای چیست؟

• آمار رسمی بیکاران نه تعیین رئالیستی تعداد بیکاران را امکان پذیر می سازد و نه مقایسه معنامند توسعه در طول سال ها را.
• اداره کاریابی آلمان ادعا می کند که از سال 2001 تا 2008 تعداد بیکاران 600 هزار نفر کاهش یافته است.

• اما نمی گوید که تعداد کارگران تماموقت 1.6 میلیون نفر کاهش یافته است.
• اگر افزایش چشمگیر تعداد کارگران کوتاهمدت را بر آن اضافه کنیم، به این نتیجه می رسیم که از سال 2001 در مجموع، حدود 2 میلیون محل کار تماموقت از بین رفته است.

• اما اعلام آمار رسمی بیکاران واقعا برای چیست؟

• آمار بیکاران مسلسلی است که بر سینه کارگران نشانه می رود.
• مسلسلی است که بر سینه کارگرانی نشانه می رود که هنوز بیکار نگشته اند، تا از ترس بیکار شدن به سیاست تحمیلی کارفرمایان تن در دهند.

• در کلیه اقدامات در جهت تخریب شبکه رفاه اجتماعی و از بین بردن حقوق مبتنی بر قرارداد کار در طول سی سال گذشته بهانه سردمداران کشور همیشه این بود که می خواهند تعداد بیکاران را پائین بیاورند.

• و درست به همین هدف به آمار بیکاران نیاز دارند.

• آمار بیکاران باید به عنوان بهانه مورد استفاده قرار گیرد.

• تعدا بیکاران باید به اندازه کافی بالا باشد تا مردم به یاوه های سردمداران باور کنند و در مقابل تداوم غارت اجتماعی مقاومتی از خود نشان ندهند.

• تعدا بیکاران باید به اندازه کافی پائین باشد تا میزان توسعه فاجعه بار در بازار کار را سرپوش نهند.

• با توجه به همین دو نکته است که شیوه شمارش تعداد بیکاران را مرتب، بسته به حوایج سیاسی خود تغییر می دهند.

• با آمار کذائی بیکاران هرگز نمی توان به صدور حکمی علمی راجع به واقعیت اجتماعی آلمان نایل آمد.
• اما بکمک آن، سردمداران می توانند هر چه می خواهند به خورد مردم دهند.

 پایان

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (6)

دایرة المعارف مارکسیستی بحران

جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین

فصل چهارم
کسر تجارت خارجی
(ایالات متحده آمریکا)
• خیلی از کشورها و قبل از همه، آلمان و جمهوری خلق چین سال ها ست که میزان صادرات شان بمراتب بیشتر از میزان واردات شان است.
• کشورهای دیگر اما برعکس، میزان واردات شان بمراتب بیشتر از میزان صادرات شان است.
• در میان این کشورها، ایالات متحده آمریکا جای خاصی برای خود اختصاص داده است.
• ایالات متحده آمریکا بزرگترین کسر تجارت خارجی را در جهان دارد.
• کسر تجارت خارجی این کشور در سال 2008 بر 816 میلیارد دلار بالغ می شد.
• تنها کشوری می تواند برای مدت درازی بیشتر از میزان صادراتش کالا وارد کند که سیلی از پول از سایر کشورها به سویش روان باشد.
• مازاد وارداتی ایالات متحده آمریکا عمدتا از طریق وام هائی تأمین مالی می شود که از خارج در اختیار این کشور، شهروندان، شرکت ها و بانک های ان گذاشته می شود.
• میزان بدهی ایالات متحده آمریکا به کشورهای خارجی بر 13.7 بیلیون دلار بالغ می شود.
• (بیلیون دلار یعنی میلیون میلیون دلار: 1000.000.0000.000 دلار.)

1
کاهش ارزش دلار

• دیری است که ایالات متحده آمریکا از حدی که بتواند این بدهی غول آسا را بدون پیامدهای فاجعه بار برای مردم ایالات متحده آمریکا و برای اقتصاد جهانی از بین ببرد، فراتر گذشته است.
• اکنون بلحاظ تئوریکی تنها دو راه (غیر از جنگ افروزی) در پیش دارد:

1

• در پیش گرفتن سیاست تهاجم صادراتی توأم با کاهش شدید میزان واردات.

• چنین سیاستی ضربه ای بر اقتصاد جهانی ئی خواهد بود که کالاهای مازاد خود را به ایالات متحده آمریکا می فروشد.

2

• راه دوم که ظاهرا هم اکنون در پیش گرفته شده، کاهش ارزش دلار آمریکا ست.

• از آنجا که پس از پایان جنگ جهانی دوم، دلار به ارز بین المللی بدل شده، ایالات متحده آمریکا موقعیت مطلوب و ایدئالی بدست آورده و می تواند بدهی های خود را با پولی پرداخت کند که خود به چاپ می رساند.

• البته اگر در این مورد زیاده روی شود، دلار بکلی بی ارزش می شود.

• در نوآمبرر سال 2000 ارزش معاوضه ای دلار با یورو حدود 40 درصد کاهش یافت.
• این پدیده برای اشخاص، شرکت ها، کارخانه ها و دولت هائی که بخش اعظم ثروت خود را به شکل دلار نگه می دارند، می تواند پیامدهای ویرانگری داشته باشد.

• علاوه بر این، کاهش ارزش دلار روزی ضرورتا به کاهش میزان واردات مازاد ایالات متحده آمریکا منجر می شود:
• چون کالاهائی که در خود این کشور تولید می شوند، با کاهش ارزش دلار ارزان تر از کالاهای وارداتی می گردند.
• این امر سبب می شود که شرکت های خارجی صادر کننده مستقیم و غیرمستقیم کالا به ایالات متحده آمریکا بازار فروش کالاهای خود را از دست بدهند.

• دولت هائی که اقتصادشان (مثل اقتصاد آلمان فدرال) بر مازاد صادرات متکی است، در این صورت دچار رکود می شوند.

2
پایان امپریالیسم؟

• کاهش مداوم ارزش دلار روزی فونکسیون آن را بمثابه ارز بین المللی زیر علامت سؤال می برد.

• بدین طریق، اقتصاد جهانی در خطر از دست دادن بنیان پولی خود قرار می گیرد.

• این امر نه تنها پیامدهای غیرقابل پیش بینی اقتصادی، بلکه سیاسی دارد:
• کنترل ارز بین المللی ستون مهم قدرت امپریالیسم آمریکا ست.
• دیر یا زود باید عدم تعادل اقتصاد جهانی بوسیله روندهائی از بین برود که بطور بالقوه بحران تمامارضی در مقیاس غول آسائی را در بطن خود نهفته دارد.
• آلمان فدرال با صادرات مازاد خویش بیشتر از هر کشور دیگر به تشکیل این عدم تعادل کمک کرده است.

 ادامه دارد

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (7)

کودتای کاپ ـ لوت ویتس (13 مارس 1920)

کودتائی بر ضد جمهوری وایمار به سردمداری کاپ و لوت ویتس با حمایت اریش لودن دورف
کودتاچیان از وابستگان فعال و بازنشسته ارتش و نیروی دریائی و از اعضای حزب خلقی ـ ملی آلمان (د. ان. فا. پ) بودند
طبقه کارگر برای مقابله با کودتا از حربه اعتصاب عمومی استفاده کرد و با دادن قربانیان بیشمار پس از 5 روز آن را مغلوب ساخت.
اکنون در شهرهای مختلف آلمان یادبودهائی برای کارگران به خاک و خون افتاده برپا ست.

دایرة المعارف مارکسیستی بحران
جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین

فصل پنجم
اعتصاب در بحران

• تعطیل کلکتیف کار یکی از مهمترین وسایل برای پیشبرد منافع انسان های زحمتکش در سرمایه داری است.

• اعتصابات کاری ـ بر خلاف اقدامات سیاسی از قبیل تظاهرات ـ ریشه های نظام سرمایه داری را نشانه می روند:
• اعتصابات کاری تولید ارزش و اضافه ارزش را متوقف می سازند.

• در بحران، اما امکانات کارگران برای دفاع از دستمزد و شرایط کار و محل کار با استفاده از اعتصاب محدود است.
• کارگران به سبب بحران با رقبای بیشماری روبرو می شوند که بیکار گشته اند و حتی با دستمزدهای ناچیز حاضر به کار هستند.
• از این رو، تعداد کارگران اعتصاب شکن (یعنی کسانی که با ادامه دادن به کار، اعتصاب را به شکست سوق می دهند) در این دوره کم نیست.
• علاوه بر این، کارخانه ها هم در دوره بحران با ظرفیت اندک کار می کنند و اگر تولید در کارخانه برای مدتی متوقف شود، برای صاحبان آنها مسئله مهمی نیست.

1
چرا اعتصاب؟

• اقدامات اعتصابی در بحران، به دلیل بحران اهمیت زیادی کسب می کنند.
• اگر اعتصاب علیرغم دشواری ها موفقیت آمیز باشد، از نهادن بار بحران بر دوش کارگران جلوگیری می شود.
• اعتصاب علاوه بر این، کارگران را به این حقیقت امر آگاه می سازد که بحران بلای تراژیک آسمانی و تقدیری نیست، که انسان ها چاره ای جز تحملش نداشته باشند، بلکه محصول ساختارهای اجتماعی است که قابل تغییرند و باید برای تغییرشان به مبارزه برخاست.

• درست از آن رو که اعتصاب اقتصادی در شرایط بحرانی دشوار است، فرم دیگری از اعتصاب اهمیت بمراتب بیشتری کسب می کند و آن اعتصاب سیاسی است.

2
اعتصاب سیاسی

اعتصاب عمومی در سال 1920 در آلمان ـ برلین

• اعتصابات سیاسی که در بسیاری از کشورهای اروپا مهمترین سلاح مبارزاتی است، در المان فدرال ممنوع است.

• اعتصابات سیاسی برای پیشبرد مطالباتی به خدمت گرفته می شوند که از مسائل مربوط به میزان دستمزد و یا شرایط کار در کارخانجات منفرد و یا در رشته های تولیدی منفرد فراتر می روند.

• اعتصابات سیاسی در دوره های رونق اقتصادی نیز می توانند صورت گیرند.
• اما در دوره های رکود اقتصادی اهمیت خاصی کسب می کنند.

• در بحران آشکار می شود که مسئله اساسی جامعه سرمایه داری نه فقط تقسیم ناعادلانه ثروت تولید شده، بلکه علاوه بر آن این است که سیستم سرمایه داری جبرا به فجایع اقتصادی و اجتماعی منجر می شود.

• از این رو، مقاومت در مقابل وخیمتر گشتن شرایط زندگی تحت بحران، تنها زمانی می تواند موفقیت آمیز باشد که به افزایش دستمزد محدود نگردد.
• علاوه بر این، حکومت های بورژوائی می کوشند که با اقدامات سیاسی بر بحران غلبه کنند، اقداماتی که به زیان توده های زحمتکش و بیکار انجام می گیرند:
• مثلا قوانین هارتس در آلمان و برنامه پس انداز در یونان.

• برای مقابله با اقداماتی از این قبیل به واکنش سیاسی نیاز مبرم هست.

• با توسل به اعتصابات سیاسی می توان در مقابل سوء استفاده از ایام اضطرار اقتصادی برای عملی ساختن اقدامات ارتجاعی به مقاومت و پیکار دست زد.
• مثال در این زمینه در تاریخ آلمان کم نیست:

مثال اول
کودتای کاپ ـ لوت ویتس

• در شکست کودتای کاپ ـ لوت ویتس اعتصاب عمومی سال 1920 نقش تعیین کننده ای ایفا کرد.

مثال دوم
حزب سوسیال ـ دموکرات آلمان

• خودداری حزب سوسیال ـ دموکرات آلمان از اعلام اعتصاب عمومی برای مقابله با نامیدن هیتلر به عنوان صدر اعظم آلمان یکی از دلایل مهم پیروزی حزب موسوم به «ناسیونال ـ سوسیالیسم» هیتلر بود.

پایان

دایرة المعارف مارکسیستی بحران (8)

جان مینارد کینز (1883 ـ 1946)

اقتصاددان، سیاستمدار و ریاضی دان انگلیسی
مؤسس کینزیانیسم
طرح او در زمینه تئوری اقتصادی و سیاست اقتصادی در تشکیل تفکر اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم بسیار مؤثر بوده است.
برتراند راسل او را با هوش ترین فردی نامیده که در عمرش دیده است
در سال 1944 عنوان بارون دریافت کرد و کرسی ئی در مجلس لردها.

دایرة المعارف مارکسیستی بحران
جوانان سوسیالیستی ـ کارگری آلمان
http://www.sdaj-netz.de
برگردان شین میم شین
فصل ششم
کینزیانیسم تسلیحاتی

• سیاست اقتصادی مبتنی بر تئوری کینز (کینزیانیسم) برای مبارزه با بحران، مخارج دولتی را افزایش می دهد.
• بدین طریق، کاهش تقاضای مردم به سبب بحران، بوسیله تقاضای دولتی جبران می شود و به احیای اقتصادی منجر می شود.

• کینزیانیست های چپ افزایش مخارج دولتی را در عرصه آموزش و پرورش، حفاظت از محیط زیست و یا تأمین اجتماعی تبلیغ می کنند.
• بنظر آنها بدین طریق می توان برای غلبه بر بحران به اقدامات معنامند مفیدی دست زد که هم برای جامعه خوب اند و هم برای محیط زیست.
• ولی گوش شنوائی برای این پیشنهادات نمی یابند.

• افزایش تقاضا از طریق تولید تسلیحات هر چه بهتر که به کینزیانیسم تسلیحاتی معروف شده، بدلایل اقتصادی و سیاسی همواره گوش شنوا داشته است.

• دو عامل زیر در زمینه غلبه بر بحران به بخش تسلیحات مقام خاصی اعطا می کنند:

1
مؤثریت سیاست مبتنی بر کینزیانیسم تسلیحاتی

• توسعه و تکامل هرچه بیشتر در عرصه ماشین آلات (به مثابه سرمایه ثابت) هم برای سیکل کینزی و هم برای تشکیل بحران ساختاری اهمیت خاصی کسب می کند.
• از انجا که در نتیجه بحران برای کالاهای صنایع مصرفی مشتری پیدا نمی شود، کارخانه ها به تولید وسایل تولید (ماشین آلات، مواد اولیه و غیره) روی می آورند.

• بلحاظ اقتصادی اما چگونه می توان تانک های ارتش و یا هواپیماهای معروف به «جنگنده های اروپا» را وسایل تولید تلقی کرد؟

• بنظر سرمایه داران اما قضیه از قراری دیگر است.

• تانک و هواپیما و ناو و توپ و تفنگ در چشم آنها «ماشین های آدمکشی» اند و لذا شباهت غریبی به وسایل تولید دارند تا به وسایل مصرفی:
• (ماشین آلات کارخانه ها هم در حقیقت کارگران را خرد و خراب می کنند و نهایتا به وسایل آدمکشی شباهت دارند. مترجم)

• تقاضای دولتی در زمینه کالاهای تسلیحاتی بر عرصه های اقتصادی ئی که «قلب» تولید کاپیتالیستی تلقی می شوند، تأثیر می گذارد.
• این عرصه ها ضمنا عرصه هایئ اند که از بحران بیشتر از بقیه عرصه ها صدمه دیده اند و منابع تکانه های تمام اقتصادی تعیین کننده اند.

2
اهمیت سیاسی ـ استراتژیکی

• کالاهای تسلیحاتی اما به هیچ دردی جز جنگ افروزی نمی خورند.

• تولید دولتی این کالاها تقاضای خصوصی را بدنبال نمی آورد.

• از نقطه نظر انباشت سرمایه (یعنی از نقطه نظر استفاده از اضافه ارزش برای تکثیر هرچه بیشتر آن) پروژه های تسلیحاتی به معنی از بین بردن منابع اقتصادی اند و به افزایش دستمزد کارگران شباهت دارند، به تولید کالاهای تجملی شباهت دارند، به بنای اهرام شباهت دارند.

• در همه این موارد، پول و مواد و نیروی کار صرف تولید چیزهائی می شوند که به درد تولید ارزش و اضافه ارزش نمی خورند.

• در مورد جنگ اما مسئله فرق می کند:
• عملیات نظامی برای کارخانجات کاپیتالیستی از نقطه نظرهای زیرین مفید می افتند:

1

• عملیات نظامی سبب می شوند که کارخانجات کاپیتالیستی به مواد خام ارزان دسترسی پیدا کنند.

2

• عملیات نظامی سبب می شوند که کارخانجات کاپیتالیستی بازارهای جدیدی برای فروش کالاهای خود پیدا کنند.

3

• عملیات نظامی سبب می شوند که رقبای کارخانجات کاپیتالیستی از سر راه شان برداشته شوند.

• کاپیتالیست ها به دلایل یاد شده، مخارج نظامی را نوعی سرمایه گذاری مفید تلقی می کنند.

ارزان کردن مواد خام و مواد اولیه، پیدا کردن بازارهای جدید برای فروش کالاها و از سر راه برداشتن رقبای مزاحم، ضمن کاهش دستمزدها شاهراه کاپیتالیستی برای غلبه بر بحران محسوب می شود.

پایان

Pankkiirit ostavat aikaa Euroopan velkavankeudella

 

Brittiekonomisti ja analyytikko Nadeem Walayat ruotii railakkaasti euroalueen tilannetta. Walayatin mukaan euroalue on 'sosialistisen velan ja rahanpainamisen kone, joka on seurausta konkurssiin vievistä talousideologioista'.

Toimittaja: Riikka Söyring
5.10.2012, Verkkomedia.org

Pankkiirit ostavat aikaa Euroopan velkavankeudella

Walayat on tunnettu räväkästä kielenkäytöstään, lennokkaista vertauksistaan ja monisanaisuudestaan - mutta myös siitä, että hänen arvionsa ovat usein oikeaan osuvia. Walayat kirjoittaa:

"On kulunut tuskin neljää viikkoa siitä, kun globaalin keskuspankki-rikossyndikaatin Euroopan osasto EKP (Euroopan keskuspankki) ilmoitti aikeistaan painaa rajoittamattomia määriä rahaa rahoittaakseen vararikkoon liukuvien PIIGS-maiden velkoja.

Markkinat vastaanottivat ilmoituksen suurella ilolla ja asettuivat jonoon purkaakseen PIIGS-maiden velkakirjat paljon korkeammilla korkotasoilla (halvempi hinta) pääasiassa saksalaisten veronmaksajien kontolle, koska se on Saksa, joka takaa euroa ´vakaana valuuttana´ pikemminkin kuin Kreikan tai Espanjan versiot Zimbabve-dollarista."

PIIGS-mailla tarkoitetaan Portugalia, Espanjaa, Italiaa, Irlantia ja Kreikkaa.
"Kuinka ollakaan, lupaus jonka EKP:n pääjohtaja Super-Mario Draghi teki euroalueen puolesta rajoittamattomista PIIGS-maiden velkakirjojen OMT -osto-ohjelmasta (OMT, One More Try eli "kerran vielä") on jo alkanut purkautua sen pienellä kirjoitetun tekstin takia; pienellä kirjoitetut, maille asetetut vaatimukset ja velvoitteet eivät sovi yhteen annetun lupauksen kanssa."
Walayatin mukaan OMT- osto-ohjelma ei ole sen enempää kuin yritys ostaa aikaa, eikä se tartu ollenkaan euroalueen perusongelmiin, joita ovat sitkeän itsepintaiset, hyvin korkeat ja alati kasvavat alijäämät (velan suhde bkt:n) koko euroalueella. Walayat toteaa, että tämä varmistaa vararikon seurauksena kyvyttömyyden kattaa hallituksen varojen käyttöä puhumattakaan velkojen korkojen maksusta.
Seuraukset näkyvät jo: vimmastuneet väkijoukot raivoavat kaduilla Espanjassa ja Kreikassa, uhaten vallankumouksella, ja Espanja valtiona on vaarassa hajota kun autonominen Katalonia on tehnyt lakialoitteen irrottautuakseen Espanjasta, aprikoi Walayat.

Toim. huom.

Suomi ei ole tässä poikkeus. Suomikaan ei pysty maksamaan omia velkojaan vaan on siirtynyt ikuiseksi koronmaksajaksi. Ei ole näköpiirissä, että Suomen budjeteissa lähivuosina kyettäisiin lyhentämään velkoja; raha, mikä jää "kriisimaiden" kautta kierrätettävältä, Saksan, Ranskan ja Ison-Britannian paniikkipankeille suunnatulta apurahalta, menee lainojen, tukipakettien, "vakausrahastojen" ja tukihimmelien kustannusten kattamiseen sekä korkoihin.

Tämän vahvistaa myös Taloussanomien tekemät laskelmat:

• http://www.taloussanomat.fi/jan-hurri/2012/09/30/nain-suomenkin-pulittama-hataraha-kiertaa-pankeille/201238815/170?rss=13

Toim.huom. Suomen valtion velka on noin 100 miljardia, ja asukkaita 5,5 miljoonaa. Velkaa on kaksinkerroin budjetin (54 mrd) määrä. Parinkin lainatakauksen laukeaminen työntää Suomen tukipakettijonoon omalla vuoronumerollaan. Tai jos Suomen luottokortista loppuu luotto. Ja koska meillä on yhteisvaluutta euro ( ei-yhdenkään-valtion-valuutta) emme voi devalvoida itseämme ulos.
Walayat kutsuu PIIGS-maiden kansalaisia harhaisiksi: nämä eivät ymmärrä, että talouskurileikkaukset ovat vain murto-osa vakausrahastojen ja tukipakettien vaatimasta varoista, joita maksatetaan muiden maiden - pääasiassa saksalaisilla - veronmaksajilla, jotta väistämätöntä vararikkoa voitaisiin viivyttää; jotta velan suhde bkt:n saataisiin leikattua edes jotenkin siedettävälle tasolle.
PIIGS-maat ovat eläneet viimeiset 10 vuotta velkahumalassa, eivätkä heidän maksamansa velkakorot ole kuvastaneet todellisia riskejä euroalueeseen kuulumisen takia, Walayat ruoskii: "Ei ole ollut olemassa mitään todellista markkinamekanismia, joka olisi paljastanut näiden maiden talouksien tilan; ei ollut olemassa omaa valuuttaa, joka olisi heijastanut holtittoman käytöksen näkösälle menetetyssä ostovoimassa", varsinkin kun huomioidaan Kreikan ja Espanjan julkaisemat viralliset tilastot, jotka ovat olleet silkkaa humpuukia.

Velkavankeudessa ei yksikään kansa voita

Walayat katsoo, että laiska valtamedia on suotta syytellyt Saksaa - sen takia, että Saksan pankit ovat olleet suurimmat hyötyjät "kriisimaiden avussa". Walayatin mukaan, jos asioita katsoo pintaa syvemmältä, Saksa on sekin kärsinyt euroalueeseen kuulumisesta: Saksan talous on kasvanut vähemmän euroaikana kuin mitä se olisi kasvanut, jos Saksa ei olisi kuulunut euroalueeseen.
Saksan palkkataso on laskenut 10% kun muualla euroalueella työvoimakulujen nousu on ollut jopa 40 prosenttia. Samoin on Saksan inflaatio ollut korkeampi, kuin se olisi ollut euroalueen ulkopuolella, ja "Saksan inflaatio on tuontitavaraa euroalueen kulutushurmoksessa eläneistä maista".
Walayat sanoo myös, että Saksan vientiylijäämää on hassattu ostamalla arvottomia amerikkalaisia subprime-luottoroskia sekä PIIGS-maiden tukemiseen. "Toisin sanoen saksalaiset työntekijät ovat käyttäneet viimeiset kymmenen vuotta tehden kovaa työtä tyhjän eteen! Matalampi palkkataso, korkeammat kuluttajahinnat ja savuna ilmaan haihtuva vientiylijäämä, ja kaikki vain epäonnistumaan tuomitun sosialistisen europrojektin takia," Walayat kiihtyy.
"Niinpä PIIGS-maat haluavat jatkaa ryyppäämistä Saksan luottokortilla samalla kun he vaativat vakaata valuuttaa." Walayatin mukaan tämä on samaa kuin vaatia maksajamaa Saksaa tuhoamaan itsensä tai euro inflatoimalla sen arvo; ei ole mahdollista saada vakaata valuuttaa JA hallitusta, joka kuluttaa rahaa loputtomiin.

Valinnanmahdollisuudet ovat Walayatin mukaan seuraavat:

a) Vakaa valuutta, jolloin palkat deflatoidaan kilpailukyvyn saavuttamiseksi, julkisia menoja leikataan, ja samalla velkoja alaskirjataan niin ettei suurin osa verotuloista mene korkoihin ja aiheuta talouden alassyöksyä.

Kreikka esimerkiksi on matkalla kohti velkojensa sataprosenttista alaskirjausta (kyllä, tämä koskee myös Suomen sille myöntämiä lainoja ja takauksia), joten jos Kreikka aikoo pysyä euroalueessa, tulee sen eliminoida kaikki alijäämä ja sitten tehdä konkurssi kaikista veloistaan (default on all of the debt).

b) Toinen vaihtoehto on jatkaa rahanpainamisen ja tuhlailun linjalla, jolloin (kehittyvä mega-)inflaatio pitää huolen valtion velkojen katoamisesta samalla kun se syö kyseisten maiden rahan ostovoiman sekä palkkojen ja säästöjen arvon, ja parantaa kilpailukykyä helpottamalla vientiä ja vähentämällä tuontia kun kyseisten maiden valuutta (olkoot mikä hyvänsä) päätyy todelliseen arvoonsa, joka vastaa kyseisten maiden taloudellista tilannetta ja taloutta.

Toki tämäkin merkitsee vararikkoa, koska kyseiset maat eivät kykene maksamaan (vieraassa valuutassa otettuja) euromääräisiä velkojaan - elleivät maat tee salavararikkoa ottamalla uutta valuuttaa käyttöön ja arvottamalla uutta valuuttaansa 1:1 euron suhteen.
Walayat uskoo, että useimmat maat jättävät euron sisäisten levottomuuksien takia, joita hillitäkseen valtiot aloittavat inflatoivan rahanpainamisen. Hän pitää myös tätä talouden puhdistavaa "nopean kuoleman" vaihtoehtoa parempana kuin sitä hidasta kuolemaa, joka useimpia eurokansakuntia odottaa, ja jonka kourissa useimmat euromaat ovat viimeiset neljä vuotta kituneet.
Walayat sanoo olevan myös täysin mahdollista, että ensimmäinen lähtijä on Saksa, koska Saksa ei halua olla "seuraava Ranska tai Italia".

Antakaa pankkien kaatua

Pankkiiripankkirosvoista Walayat toteaa olevan paljon parempi, että huonot pankit päästetään kaatumaan niiden koosta riippumatta, ja lopetaan älyvapaa pankkien tukeminen yhteisillä varoilla, koska sille ei tule loppua koskaan.

"Banksterit ovat kuitenkin osa sitä järjestelmää, jonka ytimessä ovat keskuspankkien rikollissýndikaatti ja korruptoituneet poliitikot, jotka käyttävät velkaa ja rahanpainamisen petosta ostaakseen valtaa demokratia-nimisen illuusion kautta, vaikka todellisuudessa länsimaat ovat hitaassa ja vakaassa liikkeessä, jonka päässä odottaa totalitaarinen, sosialistinen poliisivaltio.

Ei tarvitse katsoa kovin kauas taakse, kun näkee Neuvostoliiton viimeisen vuosikymmenen jolloin sen keskuspankki painoi ruplia yötäpäivää."

"Euroalueen tilanne on jopa huonompi, kuten näemme Espanjaa koskevista uutisista. Tällä kertaa Espanjan pankit haluavat 60 miljardia euroa pankkitukea, ja Espanjan hallitus haluaa siirtää vastuun Euroopan keskuspankki EKP:lle koska Espanja ei itse kykene painamaan euroja kattaakseen Espanjan maksukyvyttömien pankkien sitoumukset... Euroopan pankit ovat eräs suuri syy siihen, miksi euroalue tulee hajoamaan. PIIGS-maiden pankeissa on käynnissä jatkuva talletuspako."

Toim.huom.

Luottoluokittaja Moody´s:in mukaan Espanjan tukitarpeeksi ilmoitettu 60 miljardia euroa on alakanttiin, ja lopullinen summa on todennäköisesti 105 miljardin euron tienoilla, ellei ylikin.

Taloussota kiihtyy

Walayat ottaa esiin myös EKP:n "rikoskumppanit muissa maissa", toisin sanoen Yhdysvaltain (FED), Japanin (BoJ) ja Ison-Britannian (BoE) keskuspankit, jotka "varastavat varallisuuden velan ja rahan painamisen kautta".
Holtiton rahanpainaminen (= kvantitatiivinen kevennys, rahapohjan laajentaminen, rajoittamattomat valtionvelkakirjojen ostot jne) on aiheuttanut rahajoukkotuhoaseiden järeän käytön yhä kiihtyvässä valuuttasodassa sekä propagandan tiivistymisen: keskuspankit julkaisevat inflaatiosta ja työttömyydestä dataa, jolla ei ole mitään tekemistä taloudellisen todellisuuden kanssa, Walayat alleviivaa. "Kaikkien toimien yhteisseurauksena taloudet ovat vapaapudotuksessa lähes joka maassa."
"Ihmiset on aivopesty uskomaan, että hallitukset työskentelevät heidän hyväkseen vaikka ne tosiasiassa varastavat, ja ohjaavat varallisuutta eturyhmäkavereilleen."
Lännessä ei ole vapaita markkinoita, ne ovat harha kuten voimme huomata siitäkin, kuinka pankkitukia jaellaan yhteisvastuullisesti rajoittamattomia määriä, Walayat sanoo. Kvantitatiivisesta kevennyksestä hyötyvät pankit, eivät veronmaksajat.
Walayat esittää eräänä ratkaisumallina valtio-omisteista pankkia, joka rahoittaisi pk-yrityksiä ja uusia yrityksiä vapauttaen ainakin osan kansakuntaa pankkisektorin kynsistä, jonka intressit eivät ole yhteneviä kansalaisten tai kansakunnan kanssa.

Lähde:

The Market Oracle - Nadeem Walayat: Socialist Global Central Bank Crime Syndicate QE-4-Ever Inflation Theft

• http://www.marketoracle.co.uk/Article36791.html

افزایش قیمت دلار چه تاثیری بر زندگی مردم دارد؟

کاوه امیدوار

 سه شنبه 02 اکتبر 2012 - 11 مهر 1391

افزایش قیمت شدید ارزهای خارجی به خصوص دلار و یورو در بازار ارز ایران، نگرانی‌هایی را به همراه داشته است و این پرسش مطرح است که این افزایش قیمت‌ها چه تاثیری بر زندگی مردم دارد.
برای روشن شدن میزان تاثیر قیمت ارز بر زندگی روزانه مردم، ابتدا باید دید که چه میزان کالا وارد می‌شود، و برای این کالا‌ها چقدر دلار لازم است.
گزارش گمرک ایران نشان می‌دهد که سال گذشته خورشیدی ایران نزدیک به ۶۲ میلیارد دلار کالا وارد ایران شده است که ۷۲ درصد آن را کالاهای «واسطه‌ای و مواد اولیه»، ۱۷ درصد کالاهای «سرمایه‌ای» و بقیه یعنی حدود ۲۱ درصد را کالاهای «مصرفی» تشکیل می‌دهد.
یعنی بخش عمده‌ کالاهای وارداتی ایران مواد اولیه‌ای است که کارخانجات برای تولید کالا به آن نیاز دارند، بنابر این دست کم به اندازه سهم مواد اولیه در تولید کالا به قیمت کالاهای مصرفی تولید شده در داخل افزوده می‌شود.
کالاهای سرمایه‌ای نیز گروهی از کالاهای وارداتی هستند که بخش عمده آن را ماشین آلات و تجهیزات وارداتی تشکیل می‌دهد که از خارج وارد می‌شود ولی چون از آن برای تولید کالا و یا خدمات برای مدتی طولانی استفاده می‌شود، از آن به عنوان کالای سرمایه‌ای نام برده می‌شود.
ماشین آلات و تجهیزات وارداتی معمولا جزو هزینه‌های اصلی تاسیس و ایجاد یک واحد تولیدی یا خدماتی است و چند برابر شدن دلار می‌تواند ریسک سرمایه گذاری در تولید یک کالا را به قدری افزایش دهد که دیگر توجیه اقتصادی خود را از دست بدهد و سرمایه گذار قید تولید را بزند.
فرض کنیم که هنوز طرح سرمایه گذار توجیه اقتصادی کافی دارد و می‌خواهد با استفاده از تجهیزات خارجی در داخل کالا کند و تحریم‌های بین المللی هم اجازه می‌دهد که یک سرمایه گذار به راحتی بتواند تجهیزات و وسایل مورد نیاز برای تولید کالا را از هر کشوری که خواست وارد کند.
در این وضعیت نیز سرمایه گذار ناچار است دوباره برای توجیه پذیر بودن این سرمایه گذاری، ارزیابی مجددی انجام دهد هم به خاطر اینکه آیا اصلا ریال کافی برای خرید دلار در اختیار دارد. این بخش به خصوص در شرایط فعلی که واحدهای تولیدی از کمبود نقدینگی و عدم همکاری بانک‌ها شکایت دارند، اهمیت مضاعفی دارد. علاوه بر این، آیا تولید کالا با تجهیزاتی به قیمت دو یا سه برابر پیش بینی اولیه به صرفه است و تولید کننده می‌تواند با رقبای داخلی و خارجی که در شرایط متفاوتی کالا تولید می‌کنند، رقابت کند.

در انتظار گرانی

سوای همه این اما و اگر‌ها، بیش از ۸۰ درصد کالاهای وارداتی ایران (واسطه‌ای و سرمایه‌ای) است و این بخش معمولا سهم عمده‌ای در تولید کالا دارد و افزایش شدید قیمت دلار و دیگر ارزهای خارجی، به این معنی است که قیمت کالاهای تجهیزات یا مواد اولیه آن با دلار ۲۵۰۰ یا ۳۵۰۰ تومانی وارد می‌شود قابل مقایسه با چند ماه پیش نخواهد بود که دلار در بد‌ترین شرایط هم بیشتر از ۱۳۰۰ تومان نبود.
این وضعیت در مورد کالاهای مصرفی ساخته شده وارداتی کاملا متفاوت است یعنی به میزان بالا رفتن قیمت ارز، قیمت این مواد نیز افزایش می‌یابد و مردم ناچارند این کالا‌ها را چند برابر بخرند.
بنابر گزارش گمرک ایران، ۲۱ درصد یعنی حدود یک پنجم از کالاهای وارداتی سال گذشته مواد مصرفی هستند یعنی کالاهایی که به صورت ساخته شده از خارج وارد کشور می‌شود و در داخل بدون هیچ دخل و تصرفی مصرف می‌شود.
تکلیف کالاهای ساخته شده وارداتی روشن است قیمت کالاهایی نظیر خودرو، انواع لباس، کیف و کفش، لوازم خانگی و... چند برابر می‌شود چون تا پیش از این با قیمتی نزدیک به یک سوم قیمت دلار فعلی وارد می‌شدند و حالا در خوش بینانه‌ترین شرایط قیمت آن‌ها سه برابر خواهد شد.

مواد غذایی

ظاهرا دولت برای واردات مواد غذایی همچنان دلار ۱۲۲۶ تومانی می‌دهد و فرض بر این است که قیمت موادی نظیر برنج که دخل و تصرف چندانی برای مصرف در داخل در آن صورت نمی‌گیرد، تغییری نکند. هر چند افزایش قیمت دلار در بخش‌های دیگر به طور غیر مستقیم بر قیمت برنج نیز تاثیر می‌گذارد و قیمت آن را افزایش خواهد داد.
اما وضعیت مثلا در مورد نان متفاوت است به این معنی که اگر چه بخشی از گندم مصرفی به عنوان ماده اولیه غذایی از خارج وارد می‌شود و دولت برای واردات آن دلار به قیمت ۱۲۲۶ تومان اختصاص می‌دهد اما هزینه بقیه بخش‌ها نظیر هزینه تجهیزات، انرژی و... خود به خود قیمت نهایی نان را افزایش خواهد داد.
تکلیف کالاهای ساخته شده وارداتی روشن است قیمت کالاهایی نظیر خودرو، انواع لباس، کیف و کفش، لوازم خانگی و... چند برابر می‌شود چون تا پیش از این با قیمتی نزدیک به یک سوم قیمت دلار فعلی وارد می‌شدند و حالا در خوش بینانه‌ترین شرایط قیمت آن‌ها سه برابر خواهد شد.
گزارش گمرک ایران نشان می‌دهد که در سال گذشته، «شمش آهن و فولاد غیرممزوج» در صدر کالاهای وارداتی بوده و دو میلیارد و ۳۸۲ میلیون دلار بابت واردات آن هزینه شده است، این یعنی که اگر به فرض، واردکنندگان برای واردات این کالا مثلا دو هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان داده‌اند، امسال باید این رقم را با توجه به دلار ۳۴۵۰ تومانی ضربدر سه کنند یعنی حدود هفت هزار میلیارد تومان بابت‌‌ همان میزان کالا، پول بپردازند.
«برنج» در ردیف دومین کالای مهم وارداتی در سال گذشته بوده و یک میلیارد و ۲۵۳ میلیون دلار برنج از خارج وارد شده است و بنابر گفته‌های مقامات دولتی، برای واردات این کالا ارز دولتی می‌دهند و بنابر این قیمت این کالا نباید چندان افزایش پیدا کند.
بعد از برنج، «دانه ذرت دامی» قرار دارد که سال گذشته یک میلیارد و ۲۳۴ میلیون دلار برای واردات آن هزینه شده است که برای تولید مرغ و گوشت از آن استفاده می‌شود. در چند ماه اخیر بروز مشکل در واردات انواع ماده غذایی مرتبط با تولید مرغ، قیمت گوشت مرغ به طرز سرسام آوری افزایش پیدا کرد و اکنون به نظر می‌رسد که با بالا رفتن شدید قیمت دلار، دوباره قیمت مرغ و گوشت افزایش پیدا کند، مگر اینکه دولت بخواهد برای واردات این ماده نیز دلار دولتی اختصاص بدهد.
اما افزایش قیمت‌ها تنها مربوط به‌‌ همان کالای وارداتی نخواهد بود، چون مثل اگر تا پیش از این گندم یا برنج یا هر کالای دیگری با دلار ۱۲۲۶ تومان از آن طرف دنیا به داخل کشور حمل می‌شد، الان برای حمل باید وارد کننده سه برابر بپردازد، هزینه بیمه و دیگر هزینه‌های جانبی نیز همینطور. طبیعی است که در ‌‌نهایت قیمت نه سه برابر، که بسیار بیشتر خواهد شد.
سوای افزایش هزینه‌های وارداتی که به بالا رفتن بیشتر قیمت‌ها در داخل منجر می‌شود، نگرانی و فضای روانی موجود نیز باعث خواهد شد که تورم به شدت افزایش پیدا کند و انتظارات تورمی تشدید شود.
کار‌شناسان اقتصادی می‌گویند که بعد از بیست و یک ماه از شروع طرح حدف یارانه‌ها، دولت کمکی به این بخش نکرده و آن‌ها به شدت تحت فشار قرار دارند و اکنون بالا رفتن قیمت دلار، می‌تواند چرخ تولید را به دست‌اندازی سخت بیندازد که گرانی شدید کالا‌ها و بیکاری اولین و ساده‌ترین نتیجه این وضعیت خواهد بود.

دامنه بحران ارزی ایران به افغانستان رسید

خلیل نوری

بپنج شنبه 04 اکتبر 2012 - 13 مهر 1391

کاهش ارزش ریال ایران در برابر ارزهای خارجی اثرات گسترده‌ای بر بازار و خانواده‌ها در افغانستان گذاشته است.

ریال در روزهای اخیر ارزش خود را به صورت بی سابقه‌ای در برابر دلار آمریکا از دست داده و ارزش آن در برابر پول افغانستان نیز به صورت قابل ملاحظه کاهش یافته است، در حال حاضر یک افغانی (واحد پول افغانستان) حدود ۳۴۰۰ ریال است.
هفته پیش ارزش هر دلار در ایران حدود ۲۵۰۰ تومان بود و حالا هر دلار در برابر حدود ۳۵۰۰ تومان مبادله می‌شود.
در افغانستان هزاران خانواده از سوی بستگانشان در ایران، حمایت مالی می‌شوند اما تنزل ارزش تومان در برابر ارزهای خارجی، منابع تامین معیشت این خانواده‌ها را نیز به شدت تحت تاثیر قرار داده است.
در کوچه‌ها و پس‌کوچه های شهر کابل، صد ها خانواده را می‌توان یافت که اقتصاد شان وابسته به حمایت مالی یکی از نزدیکان شان در ایران است.

سمیه می گوید که به دلیل کاهش ارزش ریال دیگر جرآت نمی کند از خواهرش درخواست کمک کند

سمیه رضایی در رشته فیزیک درس خوانده و حالا وبلاگ‌نویسی را در خانه فرهنگ افغانستان در کابل آموزش می‌دهد.
خانم رضایی می‌گوید سالها است که از سوی خواهرش در ایران کمک مالی می‌شود، اما آنچه او آنرا "فاجعه در بازار ارز ایران" می‌خواند، دیگر به او اجازه نمی‌دهد از خواهرش درخواست کمک کند.
خانم رضایی می‌گوید "تا یک ماه پیش اگر ۵۰ هزار افغانی نیاز داشتیم، خواهرم به ما یک میلیون و یا یک میلیون و دو صد هزار تومان می‌فرستاد، اما اگر حالا دست ما بسته شود، یک فاجعه است. چرا که ارزش پول ایران خیلی پایین آمده. حالا اگر من بخواهم ۵۰ هزار افغانی بدست بیاورم، خواهرم مجبور است ۲ و نیم یا ۳ میلیون تومان برایم بفرستد. ارزش پول ایران پایین آمده اما کار آنها که فرقی نکرده، شوهر خواهرم همان کار قبلی و درآمد قبلی را دارد."

سی میلیون تومان حواله در روز

قدرت الله، مالک یک صرافی در کابل است. او تا دو ماه پیش ماهانه حدود هزار مورد حواله پولی را از ایران به افغانستان تسهیل می‌کرد اما حالا می‌گوید این رقم تا ۹۰ درصد کاهش یافته است. آماری که قدرت الله می دهد تنها از صرافی خود او است در حالی که در شهرهای بزرگ افغانستان ده‌ها صرافی مشابه دیگر وجود دارد.
او می‌گوید "ما در یک ماه هزار تا دو هزار حواله را اجرا می‌کردیم اما امروز تعداد این حواله ها به صد مورد هم نمی‌رسد. در ماه های قبل ما روزانه به ارزش ۲۰ تا ۳۰ میلیون تومان حواله اجرا می‌کردیم اما حالا این معاملات به حدود یک میلیون تومان در روز می‌رسد."
فشار کاهش ارزش تومان در ایران و اثرات تحریم‌های اقتصادی بر این کشور تا آن جا پیشرفته که گفته‌ می‌شود شماری از مهاجران افغان مقیم در ایران، قصد دارند این کشور را ترک کنند.

قدرت الله که مالک یک صرافی در کابل است، حواله‌ها از ایران به شدت کاهش یافته

ایران در حال حاضر میزبان بیش از یک میلیون مهاجر افغان است و زندگی بیشتر این مهاجران به درآمد روزانه آنها در بازارهای این کشور وابسته است.
کریم انتظار می‌گوید چند تن از بستگانش در ایران که قصد مهاجرت به اروپا را داشتند به دلیل سقوط ارزش تومان در یونان گیر مانده اند.
آقای انتظار می‌گوید "چهار ماه پیش پسر مامایم (دایی) همراه با همسرش به ترکیه رفتند، آنها خیلی راحت به آنجا رسیدند. در آن زمان پول ایران زیاد دچار نوسان نشده بود. اما بیست روز پیش یکی از اقارب دیگرم در برابر پرداخت هشت هزار دلار به یونان رفت. آنان هشت هزار دلار را بر اساس ارزش قبلی تومان فراهم کرده بودند. اما وقتی ارزش پول ایران سقوط کرد، حالا این رقم تغییر کرده و آنها در یونان گیر مانده اند چرا که پولی که آنها دارند، تنها چهار هزار دلار می‌شود."

کاهش مبادلات تجاری

کاهش ارزش پول ایران، بر روابط تجاری میان افغانستان و ایران نیز تاثیر گذاشته است.
میزان واردات افغانستان از ایران سالانه نزدیک به یک و نیم میلیارد دلار می‌رسد، در حالی که صادرات افغانستان به ایران تنها چیزی بین ۸۰ تا ۱۰۰ میلیون دلار در یک سال است.

کریم انتظار می‌گوید چند تن از بستگانش در ایران که قصد مهاجرت به اروپا را داشتند به دلیل سقوط ارزش تومان در یونان گیر مانده اند

محمد نعیم بازرگان افغان، از ایران کفش وارد می‌کند. او می‌گوید از مدتی به این سو، فروشنده‌های ایرانی طرف معامله‌اش، به دلیل بلند رفتن قیمت دلار در برابر تومان، از ارسال کالا به او خودداری کرده اند.
او می‌گوید "در گذشته وقتی از کارخانه های ایرانی جنس می‌خریدیم، کالاها را دیرتر می‌فرستادند، اما امروز این مشکل بزرگتر شده، حالا بعد از تاخیر یک ماه و چهل روز و حتی دوماه، وقتی زنگ می‌زنیم و میپرسیم کالاها چه شد؟ با هزار بهانه می‌گویند ارزش دلار بالا رفته و ما نمی توانیم کالای مورد نظر را بفرستیم و پولهای های ما را دوباره به حساب ما واریز می‌کنند."
تاثیرات ناشی از تحریم ها بر ایران از یک سو و فشار همکاران بین المللی دولت افغانستان بخاطر توقف معاملات با ایران از سوی دیگر، مشکلات زیادی را برای افغان‌ها در پی داشته است.
یک ماه پیش یک هیات آمریکایی در سفر به کابل، از دولت و تاجرانی افغانستان خواست معاملات خود با ۲۴ شرکت تحت تحریم ایرانی را قطع کنند.